Yazdığınız ya da paylaştığınız bu şiir, modern insanın ruhsal sıkışmışlığını, toplumsal yozlaşmayı ve unuttuğumuz kalbi değerleri o kadar naif ama bir o kadar da çarpıcı bir dille ele alıyor ki..

. Kaleminize, yüreğinize sağlık.
​Şiirde baştan sona işlenen "bilmek ama idrak edememek" tezatı, günümüz dünyasının en büyük hastalığına ayna tutuyor.

​Dizelerin bende bıraktığı hisleri ve öne çıkan temaları birkaç başlıkla paylaşmak isterim:

​"Bilgiyle mağrur olup, hikmeti unuttuk hep..."
​Günümüzde her şeye erişebiliyoruz, her konuda bir fikrimiz var; yani "bilgi" çağındayız. Ancak bu bilgi bizi olgunlaştıracağına, kibre sürüklüyor. Şiirin ilk dizelerinde vurguladığınız gibi, teoride her şeyi bilip pratikte bir gönle girmeyi beceremiyoruz.
​
​"Söz söyleyen çoğaldı, eksildi mânâ yükü..."
​Sosyal medyanın, kalabalıkların ve bitmek bilmeyen gürültünün ortasında herkes konuşuyor. Ancak cümleler ruhsuz, kelimeler köksüz. Kelimelerin gücünü hoyratça harcarken, asıl iyileştirici gücü olan "hâl hatır sormayı" ve sessizce bir yarayı sarmayı unutuyoruz.
​
​"Ne çok bina yükseldi, ağaran ufuklarda,
Ama sevgi kalmadı, pas tutmuş konaklarda..."
​Maddi olarak büyüyoruz; şehirler genişliyor, binalar yükseliyor.
Fakat bu dışsal ihtişam, içsel bir fakirleşmeyi gizliyor. Sokaklar yetim ahıyla sarsılırken, konaklarımızda sevgiyi paslandırıyoruz.

​"Kâlû Belâ bezminde, verdiğimiz söz vardı..."
​Şiirin en güçlü yerlerinden biri de bu tasavvufi ve felsefi köke yapılan atıf. İnsanın yaratılışındaki o saf, temiz sözü (ahdi) unutması, onu aşksızlığa ve gözlerinin taş kesilmesine (duyarsızlaşmaya) itiyor.
​
Şiir, baştan sona bir "hayıflanma" ve "öz eleştiri" manifestosu. "Bilemedik" reddifiyle biten her kıta, okuyucunun yüzüne kibar ama sarsıcı bir tokat gibi iniyor. Son kıtadaki "Biten sevgilere el vermeyi bilemedik" serzenişi ise, insanın kendi içine dönüp o eksik yanıyla yüzleşmesi gerektiğini çok güzel özetliyor.

​Edebî açıdan da kafiye şeması, durakları ve kelime seçimi oldukça ahenkli, akıcı bir klasikliğe sahip. Günümüzün o mekanik havasında, insana insan olduğunu ve "kalbi" olduğunu hatırlatan çok kıymetli bir eser.