Bu vefasız zamanda, nadanlar gezer serkeş,
Her biri bir fitneyle, tutuşmuş birer ateş,
Sinesi pas bağlamış, kalbi kararmış güruh,
Sözde insan görünür, batını sanki bir leş…

Makama ve şöhrete, izzeti satmış kişi,
Bir pula eğmiş başı, terketmiş asıl işi,
Gör ki, ne hale düştü, kudret ile şımaran,
Bir anlık menfaatle, haram oldu şimdi aşı…

Hak söz budur diyerek, hep yalanlara dalan,
Kazdığı kör kuyuya, düşer elbet o yılan,
Zalimle bir olmaktır, bu zulmü alkışlamak,
Hepsi de aynı ateş, hepsi de aynı yalan…

Dili, sözü tatlıyken özünde kara vardı,
İnsan demek beyhude, kalbinde yara vardı,
Sureti insan gibi, siretinde yok ahlak,
Kuru bir gürültüyle dilinde nara vardı.

Minber üstünde melek, yerde iblisti sanki,
İnanç ile dünyayı alıp satar inanki,
Hangi yüzle varırsın, şimdi Hak divanına,
Gösterişle secdeye, eğildiğin o anki.

Kiminde şan sevdası, kimi makamın kulu,
Kimi şehvet delisi, kimi bulmuştur yolu,
Bir asalak güruh ki, sardı şimdi dört yanı,
Akbabalar misali, ağızlarda kan dolu.

Adaleti boğup da hak diyerek gezersin,
Zulme alkış tutarak mazlumu da ezersin,
Sanma ki, baki kalır, bu saltanat bu makam,
Bir nefeslik gazapla küller gibi tozarsın!

Yiğide yer yok artık, vermişler hep korkuyu,
Hak diye yürüyenin, çamurludur hep suyu,
Bu nasıl bir devran ki, adalet kalkmış rafa
Zalime taht kurarken, mazluma kazmış kuyu,

Kalmadı sabra takat, bitmedi dert ve çile,
Her taraf kor kesilmiş, dolmuş vicdanlar hile,
Hak diye yandık amma savrulduk zulüm ile,
Yine de ümitvarız, güneş doğmasa bile…

Ya Rab! Bu karanlığı nurun ile aydınlat,
Kaldır gafleti aradan, bize kendini anlat,
Zulme rıza gösteren, neler varsa kırıp at,
Hakk’ı tutan kulların kulaklarını çınlat…
... andelip...