Yıllardır hasretinden, kalpler yanardı hâlâ!
İhmalin gaflet idi, için kanardı hâlâ!
Bir tarih okumadan, gözün dönerdi hâlâ!
Her hazan mevsiminde, savrulurdu yaprağın.

Ne dendi ecdadına, ne anlattık biz sana,
Sanma ki, kurşun gibi, zulümler erdi sona,
Sen gaflet uykusunda, düş görürken boşuna,
Gözlerden akan yaşla, yeşerirdi toprağın!

Doğmuştun bir kaderin, gece karanlığında,
Ütobik bir hayalin, biten hayranlığında,
Yanarken cehennemin, yakan sultanlığında,
Gölgesinde yaşardık, dalgalanan bayrağın.

Suç bizde! Bu mirası, bizler yetim bıraktık,
Tevhidi öğretmedik, hakikatten ıraktık.
Ruhsuz olan akılla, çöller gibi kuraktık,
Küheylanlar koşarken, tökezledi kısrağın.

Amelsiz yaşadık hep, az düşündük yarını,
Ateşlere atmıştık, bu hayatın karını.
Atadan miras kalan, şu vatanın varını.
Parsel parsel satarken, kurumuştu ırmağın.

Biz umuda bakarken, sen karanlığa aktın,
Biz sevdayı isterken, sen çıkarına baktın.
Biz cenneti düşlerken, sen ahretini yaktın,
Farkına varamadık, bu son olan durağın...
Sırtına binemedik, sırattaki burağın....

...andelip...

Dost kalemlerden..

Uyan artık uykudan, vakit hüsran vaktidir,
Geçmişe sırt çevirmek, hıyanetin aktidir.
Ecdadın bu toprağa, verdiği kan ahdidir,
Boyun büküp durdukça, esir kalır toprağın!........Ebuzer Özkan