Hakikat kapısı gönülden geçer,
Her aşıkta o sır görülmez imiş!
Aşk ile yananlar kendinden geçer
Ne yapsa da gönül yorulmaz imiş!

Nefsin sarayında tevazu yoktur,
Haddini bilmeyen insanlar çoktur,
Merhametsiz kalpler bedene yüktür,
Susuz toprağa gül serilmez imiş!

Herkes taşıyamaz aşkın yükünü,
Kimisi geceyi kimisi günü,
Kalp kıran unutur kendi özünü,
Virane gönüller sarılmaz imiş!

Kimi ilim okur hikmet bulamaz,
Kimi kırk yıl susar suskun olamaz,
Kimi nefsi yener Hakk’ı bilemez,
Laf ile menzile varılmaz imiş!

Aşk öyle ateş ki, düşerse cana,
Kül eder insanı döndürür hana,
Bir “ah” yeter bazen yüce fermana,
Yananın dertleri sorulmaz imiş!

Dünya dedikleri gölge misali,
Bir varmış bir yokmuş ömrün masalı
Rüzgarlar tersine, esti eseli
Toprağa bir mühür vurulmaz imiş!

Her derdin ardında başka dert yatar,
Sabırla yürürken kalbe aşk katar
Kırılmış her gönül sessizce biter
Vicdanlı yürekler kırılmaz imiş!

Aşkın mayasında vakar var her an,
Mazluma kol olur zalime tufan,
İnançla coşarken durmuyor zaman,
Çağlayan ırmağa girilmez imiş!

Ey yarenler gönül bir sır evidir,
İmanı terketmek nefsin sesidir,
Hakka eğilmeyen başlar asidir,
Secdesiz alınla durulmaz imiş!

...andelip...

Dost Kalemlerden

Dünya dedikleri bir kuru sevda,
Göz açıp yumunca biter bu kavga,
Eğer kalmamışsa vefa bu çağda,
Yalancı dostlara sarılmaz imiş!

Biçare ötünce can bülbülleri,
Aşk ile boyanır hakikat gülleri,
Sessizce zikreder arif dilleri,
Gönülden gayrıya varılmaz imiş!......Güneşin Kızı Zehra