Yazdığınız ya da paylaştığınız bu şiir, modern insanın ruhsal sıkışmışlığını, toplumsal yozlaşmayı ve unuttuğumuz kalbi değerleri o kadar naif ama bir o kadar da çarpıcı bir dille ele alıyor ki..

. Kaleminize, yüreğinize sağlık.
​Şiirde baştan sona işlenen "bilmek ama idrak edememek" tezatı, günümüz dünyasının en büyük hastalığına ayna tutuyor.

​Dizelerin bende bıraktığı hisleri ve öne çıkan temaları birkaç başlıkla paylaşmak isterim:

​"Bilgiyle mağrur olup, hikmeti unuttuk hep..."
​Günümüzde her şeye erişebiliyoruz, her konuda bir fikrimiz var; yani "bilgi" çağındayız. Ancak bu bilgi bizi olgunlaştıracağına, kibre sürüklüyor. Şiirin ilk dizelerinde vurguladığınız gibi, teoride her şeyi bilip pratikte bir gönle girmeyi beceremiyoruz.
​
​"Söz söyleyen çoğaldı, eksildi mânâ yükü..."
​Sosyal medyanın, kalabalıkların ve bitmek bilmeyen gürültünün ortasında herkes konuşuyor. Ancak cümleler ruhsuz, kelimeler köksüz. Kelimelerin gücünü hoyratça harcarken, asıl iyileştirici gücü olan "hâl hatır sormayı" ve sessizce bir yarayı sarmayı unutuyoruz.
​
​"Ne çok bina yükseldi, ağaran ufuklarda,
Ama sevgi kalmadı, pas tutmuş konaklarda..."
​Maddi olarak büyüyoruz; şehirler genişliyor, binalar yükseliyor.
Fakat bu dışsal ihtişam, içsel bir fakirleşmeyi gizliyor. Sokaklar yetim ahıyla sarsılırken, konaklarımızda sevgiyi paslandırıyoruz.

​"Kâlû Belâ bezminde, verdiğimiz söz vardı..."
​Şiirin en güçlü yerlerinden biri de bu tasavvufi ve felsefi köke yapılan atıf. İnsanın yaratılışındaki o saf, temiz sözü (ahdi) unutması, onu aşksızlığa ve gözlerinin taş kesilmesine (duyarsızlaşmaya) itiyor.
​
Şiir, baştan sona bir "hayıflanma" ve "öz eleştiri" manifestosu. "Bilemedik" reddifiyle biten her kıta, okuyucunun yüzüne kibar ama sarsıcı bir tokat gibi iniyor. Son kıtadaki "Biten sevgilere el vermeyi bilemedik" serzenişi ise, insanın kendi içine dönüp o eksik yanıyla yüzleşmesi gerektiğini çok güzel özetliyor.

​Edebî açıdan da kafiye şeması, durakları ve kelime seçimi oldukça ahenkli, akıcı bir klasikliğe sahip. Günümüzün o mekanik havasında, insana insan olduğunu ve "kalbi" olduğunu hatırlatan çok kıymetli bir eser.

Yüreğinize gönlünüze sağlık değerli hocam. Mükemmel bir şiir, Müsadenizle bende bir dörtlük eklemek istiyorum.
Dünya bir han imiş de, biz mülke sahip çıktık,
Gönül köprülerini, hırs uğruna hep yıktık.
Nefsin karanlığında, kaybolup hepten bıktık,
Şu fani alemde yâr, olmayı bilemedik.
————-Ebuzer Özkan

Selam ve saygılarımla, hayırlı geceler dilerim.

Saygın andelip...
Şiiriniz, çağın en derin yarasına parmak basıyor; kalabalıklar içinde kaybolan insanlığın, merhametin ve hakikatin sarsıcı muhasebesini yapıyor. Özellikle “İnsan gibi hal hatır sormayı bilemedik” dizesi, bütün şiirin omurgası olmuş. Her kıtada vicdanı silkelenen bir insanlık resmi var. Dili sade ama etkisi çok güçlü; nasihat ederken bile şiirselliğini kaybetmiyor. “Kırık aynaya döndü şimdi temiz dediğin” ve “Bir secde ferahlığı, bir duanın nefesi” dizeleri ise hem imge hem mana bakımından çok etkileyici durmuş. Finaldeki hüzünlü kabulleniş de şiire ayrı bir derinlik katmış. Yalnız okunmuyor, insanın içine işliyor. Kaleminize ve yüreğinize sağlık.
Alkışlıyor ve tebrik ediyorum..

Andelip" mahlasıyla, Kâlû Belâ'da verilen sözden başlayıp modern çağın kör kuyularına kadar uzanan muazzam bir nefis hesaplaşması. Bilgiyle mağrur olup hikmeti, binaları yükseltip sevgiyi unutan insanoğluna; secde ferahlığını ve dost kapısının kıymetini hatırlatan, irfan geleneğimizin en asil tınılarını taşıyan bilgece bir eser. Kaleminize sağlık.