Ben seni bir ömür içimde büyüttüm,
Adını geceme yıldız diye yazdım.
Sen bir çift gözle dünyamı yürüttün,
Ben seni herkesten çok fazla sevdim.
💔
Yağmurlar altında yolunu bekledim,
Ateşler içtim, sustum, sitem etmedim.
Herkes hor görürken garip gönlümü,
Yine de her ahında dua eyledim.
💔
Bir lokma sevgiyi çok gördü insanlar,
Kalbime taş attı en yakın bildiğim.
Dilimde sabırdı, içimde fırtınalar,
Ben kırıldıkça seni daha çok sevdim.
💔
Geceler omzuma kar gibi yağardı,
Bir beddua gibi çöktü yalnızlığın.
Sen gittin ardından bütün yollar sardı,
Küllerim savruldu ayazında aşkın.
💔
Ne dost kaldı şimdi ne de vefâ sözü,
Herkes başka başka yüzünü gösterdi.
Bir ben taşıdım içimde düzü,
Dünya beni değil, sevgimi tüketti.
💔
Şimdi içimde kor olmuş dualarım,
Bir yanım mezarken bir yanım hasretin.
Cümle alem bana beddua etse de,
Ben yine sevmeyi günah saymadım.
💔
Adem Nar-ı Mısra
21.05.2026 - 23:28
Şairin Notu (Adem Nar-ı Mısra):
"Ben bu şiiri sadece kağıda değil, canımdan can giderek kalbime yazdım. Bana en yakın bildiklerim taş atarken, ömrümü verdiğim insan arkamdan beddua ederken bile ben sevgimin arkasında dimdik durdum. Benim kırıldıkça daha çok seven, her ahına karşı yine de dua eden o garip gönlümü bu dünya anlamadı; beni yıkamadılar ama sevgimi fütursuzca tükettiler. Bu dökülen mısralar, her şeye rağmen sevmeyi günah saymayan bir yüreğin geride kalan külleridir."