Herkes bayram telaşında, ben yorgunum.
Sokaklar gülüyor, adımlar hızla geçiyor.
Ben ise kendi gölgemle konuşuyorum,
Zaman ağır, kalbim kırık ve yavaş.
🕯️
İstanbul’da yağmur yağıyor, sokaklar gri.
İçimde bir hüzün, seninkine karışıyor.
Bir şairin yalnızlığı düşüyor pencereme,
Ve gözyaşlarımız sessizce birleşiyor.
💧
Tren rayları boyunca yankılanıyor adımlarım,
Köprüde rüzgâr saçlarımı savuruyor,
Ama içimdeki sessizlik daha gür, daha derin,
Ve yağmur gözlerimde usulca çoğalıyor. 🌧️
Kahve dükkanlarında insanlar telaşla geçiyor,
Ben bir köşede oturuyorum, eksik ve yorulmuş.
Yalnızlığın tadı damağımda buruk bir iz,
Ve yağmur hâlâ dinmeden yağıyor
. ☕
Bir gülüş düşüyor uzaklardan bana,
Ama elim değmiyor, gözüm erişemiyor.
Yalnızlık ağır bir battaniye gibi sarıyor,
Ve ben hâlâ sessizce nefes alıyorum.
💦
Gözlerim ufukta kayboluyor,
Sokak lambaları yıldız gibi titriyor,
Ama içimde derin bir boşluk büyüyor,
Ve yorgunluk ruhuma daha çok çöküyor.
✍️
Adımlarım yankılanıyor ıslak taşlarda,
Kimse duymuyor, kimse dönüp bakmıyor.
Bayramın neşesi usulca geçip gidiyor,
Ve içimde kalan sadece yorgun bir kalp.
🥀
Ne arayan var, ne soran,
Ne de bir “nasılsın” diyecek ses.
Bayramın ışığı bile dokunmuyor içime,
Ben kendi içimde usulca sönüyorum. ☕
Adem Çelik