Aş helal olsun ki ağlamasın bebekler


Söyle doktor bu nasıl bir derttir
İçimde büyür, adı muhabbettir
Her nefes biraz daha eksiltir
İnsan erir gider can vere vere

Geli
@geli


Müfit Saçkırı şimdi gurbetteydi
Ağır giden dağlar aşar müfit efendi
Bir ayrılık bir de ölümü tartmaz terazi
Ayrılık imtihan ve sınavın en zor saati

Müfit Emmi geldi tabip Metine
Söyle doktor ekmek parasına yok mu çare
Hele emmi bir ekmek bir de gurbete
Hiç bir doktor yazamamış reçete

Kuyumculuk işine girdi müfit usta
Dedilerki İyi altın çıkar bir ayda
Tezlik işi bozar sabırlı ol uğrama zarara
Çocuklar evde bekler nafaka

Doktor metin dediki gurbet acı zehirdir
Tezlik işi bozar sabır kaleye kuvvet verir
İnsan bu gurbet diyarlarda gitgide erir
Bir hasret büyür içinde adı muhabbettir

Kul Nefsani derki Tez binen tez iner
Yel gibi gelen sel gibi gider Ya Rab aş ver
Yavaş giden yorulmaz tefekkürle gider
Helal olsun yenilen ki ağlamasın bebekler

Kutlarım üstadım anlamı ve anlatımıyla harika bir şiirdi. Şiiriniz yürek sesini hissettiriyor. nice güzel paylaşımlara inşaallah.. saygılarımla

Çok güzel bir şiir okudum kalemin daim olsun tebrikler hocam saygılarımla.

Değerli dost kaleme merhaba
Her zaman ki tat ve deminde şiirin
Biz de okuduk ve kutladık yürekten, yalansız ve riyasız
Sonsuzluğun sahibine emanet olasın, sağlıcakla kalasın

Dizeleriniz, ayrılığı bedenin en derin yerine işleyen bir yara gibi anlatıyor; sevda burada mecaz değil adeta fiziksel bir sızıya dönüşmüş. Her nefeste biraz daha eksilen bir yüreğin yakarışı hissediliyor.

“Bir umut dolaşır en karanlık damarda,
Ağrıdan doğar bazen en berrak sabah.
Yara kanarken bile hayat tutar insanı.”

Şiiriniz, aşkın hem yaralayan hem yaşatan tarafını güçlü bir iç çığlıkla duyuruyor. Yüreğinize sağlık, harika dizelerdi. Nice güzel eserlerde buluşmak dileğiyle, saygı ve selamlarımla, esen kalın.

RUSAMER – Ruh Sağlığı Ayarı Merkezi / Klinik No: 404 – Sevda Kaynaklı İç Kanama

Şiirin Adı: Ciğerlerim Kan Doldu Doktor
Şairi: Adem Çelik
Yorumu Yapan: Kalburabastı Efendi Hazretleri

Kalburabastı Efendi Hazretleri kürsüye ağır adımlarla çıkar. Beyaz önlük yoktur üzerinde; çünkü bu şiirin derdi tıbba değil, gönül ilmine havaledir. Daha ilk dizede teşhis konur: Bu bir akciğer meselesi değildir, bu bir ayrılık sonrası içten içe kanama hâlidir.

Şair “doktor”a seslenirken aslında şunu demektedir:
Beni uyutma, beni iyileştirme; beni bu acıyla bir süre daha yaşat.
Çünkü burada sevda, tedavi edilecek bir hastalık değil; taşınması gereken bir kader olarak durur.

Şiirde geçen kan, fiziki değildir; hatıranın pıhtılaşmış hâlidir. Nefesin kesik kesik gelmesi, kalbin dağılması, her kelimenin neşter gibi işlemesi… Bunlar, RUSAMER literatüründe “yüksek yoğunluklu duygusal travma” değil; sevginin kapasiteyi aşması olarak tanımlanır.

Kalburabastı Efendi Hazretleri özellikle şu noktada durur:

“Bu yürek fazla taşıdı sevgiyi”
İşte mesele budur. Sevgi azlığından değil, fazlalığından çökülmüştür. Bu yüzden reçete yazılamaz. Çünkü bazı acılar ilaçla değil, itirafla hafifler.

“Neşter değdi sandım sevda yerine” dizesi, şiirin kırılma noktasıdır. Burada şair anlar ki, öldüren şey ayrılık değil; bir tek sözün kalbi dağıtma gücüdür. Doktorun yapabileceği tek şey rapor tutmaktır. Şair de ister zaten:
Aşktan öldü yazsınlar.

Kalburabastı Efendi Hazretleri son sözü söyler:
Bu şiir yardım istemiyor.
Bu şiir, acının adının doğru konmasını istiyor.
Ve adı da konmuştur: Muhabbet.

Vesselam.
“Bazı yaralar kapanmaz; insanı derinleştirerek yaşamayı öğretir.”

“Sevgi insanı öldürmez; ama insanı eski hâline bir daha döndürmez.”

Okuyup değer katan yüreğiniz eksilmesin kıymetli şairem sevgi ve muhabbetle ✍️🤲