Bir avuç yem serdim soğuk kaldırımlara,
Üşüyen kuşlar indi sessiz omuzlarıma.
İnsan diye sarıldım nice karanlıklara,
Bir tas çorba sundum da, beddua döndü bana.
🐦
Meğer en temiz kalp gökte çırpınanlarmış,
Gönül kapısını ilk onlar aralarmış.
İnsandan çok kuşlar dost olurmuş adama,
Bunu ancak dünyadan canı yananlarmış...
🐦
Kış geldi, ellerimde ayazın kırıkları,
Kanallar boyunca sustu şehrin tüm ışıkları.
Ben yine kuşlarla paylaştım yalnızlığı,
Bir lokma ekmek için açtım avuçlarımı.
İnsan nankör çıkınca içim taş kesildi de,
Kuşlar omzumda ağladı, duyup feryadımı.
🐦
Yağmur altında kaldım nice uzun geceler,
Yüreğimde dinmeyen o gurbetteki keder.
Bir serçe kondu gelip, ürkek gözleriyle,
Sanki “dayan” der gibi baktı sessiz diliyle.
Dünya sırtını dönüp bizi terk ettiğinde,
Merhamet kuş olmuştu, kanat açtı üzerime...
🐦
Ben herkese iyilik diye yürüdüm durdum,
Kırılan kalbimi hep içime gömüp sustum.
Bir garip yolcu gibi şehirlerde savruldum,
Ne bir kapı açıldı ne de bir dost buldum.
Ama kuşlar her sabah ismimi biliyordu,
Ben onların yanında kendimi insan duydum.
🐦
Gurbet dedikleri şey memleketten öteymiş,
Asıl gurbet sevdiğin insanların içiymiş.
Bir kuşun sıcaklığı bazen dünya edermiş,
Bir insanın sözüse ömrü ziyan edermiş.
🐦
Şimdi yine kanalda akşam iner usulca,
Kuşlar gelir yanıma ürkek ama umutla.
Ben ekmek serpiyorum kırılmış avuçlarla,
Onlar dua ediyor sessiz kanatlarıyla.
İnsanlardan yorulan bu dertli kalbime,
Göğün kuşları oldu en sadık yuva artık…
✍️ Adem (Nar-ı Mısra)
21.05.2026
Şairin Son Sözü:
"Bu şiir; vefayı betonda değil, gökyüzünün kanatlarında arayan kırgın bir kalbin gurbet sığınağıdır. İnsanın nankörlüğü içimi taş kesmişken, beni yeniden kendime getiren ve kimsesizliğimi paylaşan o ürkek serçeler oldu. Kalemimden dökülen her bir mısra, kanaldaki akşam üstlerine ve o dertli, sessiz dostlarıma adanmış bir vefa borcudur. İnsanlardan yorulan dertli gönlümün asıl memleketi, artık göğün o sadık yuvasıdır..."
— Nar-ı Mısra