düşünmelisiniz artık,
hem de çok geç olmadan.

çünkü bu çağda
insan yüzüne bakıp insan göremiyorsunuz artık.
herkes konuşuyor,
kimse hakikati söylemiyor.

adalet dillerde,
ama sofralar hep aynı ellere kuruluyor.
dürüstlük nutuklarda yaşıyor sadece,
gerçekte ise
yalan terfi ediyor.

bir adam açlıktan susuyor,
öteki israfını gösteriyor kameralara.
bir çocuk geleceğini kaybediyor,
birileri hala alkış peşinde.

sonra dönüp
biz insanız diyorsunuz.

söyler misiniz hangi insanlık bu?

vicdanlar çoktan cüzdana devredildi.
merhamet reklam oldu.
acı bile gösteriye çevrildi artık,
bir felaket oluyor,
önce telefonlar çıkarılıyor ceplerden.

kim alim, kim zalim
ayırt edilmiyor artık.
çünkü kötülük takım elbise giydi,
nezaket öğrendi,
kravat taktı.

hırsızlık sadece gece yapılan bir şey değil artık,
emeği çalıyorlar,
umudu çalıyorlar,
gençlerin ömrünü çalıyorlar.

ve en kötüsü ne biliyor musunuz?
bütün bunlar olurken
herkes birbirine bakıyor
ama kimse yerinden kalkmıyor.

kibir makam olmuş.
şöhret ahlakın önüne geçmiş.
güç kimdeyse
haklı da o sayılıyor.

eğer güçsüzsen eziliyorsun,
sessizsen unutuluyorsun,
dürüstsen kaybediyorsun.

sonra size sabır öğretiyorlar.

oysa bu düzen
sabırla değil,
suskunlukla büyüdü.

şimdi düşünün biraz,
ne zaman bu kadar yabancılaştık birbirimize?
ne zaman biz demeyi bırakıp
hep ben diye konuşmaya başladık?

anneler çocuklarına vicdan değil,
hayatta kalmayı öğretir oldu.
çünkü iyi insanların
ilk harcandığı bir çağdayız.

sözün ağırlığı kalmadı artık.
yemin eden de yalan söylüyor,
inandırıcı olan kazanıyor sadece.

şeytan eskisi gibi gizlenmiyor artık,
mikrofon taşıyor,
ekranlara çıkıyor,
alkış alıyor.

ve insanlar...
kendi elleriyle büyüttükleri karanlığa
kader diyor.

nefret büyürken, sevgi küçülüyor.
adalet susuyorken,
yalan kürsüye çıkıyor.

siz hala
insanlıktan söz ediyorsunuz.

ama insanlık
çoktan açlık kuyruğunda beklerken unutuldu.

şimdi gerçekten düşünmelisiniz,
bir toplum
vicdanını kaybettiğinde
geriye ne kalır?

çünkü menzil şaştı artık.
yol çoktan bozuldu.
inanın bu çağda
insanı en çok
insanlığını yitiren insanlar yordu.
*
Mehmet Demir
22525