İmparatorlar altın işlemeli tahtlarında otururken
asıl hükümdar bu şehrin kendisiymiş meğer.

Hiçbir medeniyete ait olmadı aslında.

Tarihin tüm güzelliklerine bürünmüş
gizemini çözemediğim şehir;
hangi çağların düşlerinden koptun da geldin?

Bir çeşmenin başında Farsça beyitler,
bir han duvarında Rum ustanın yazıları,
cami avlusunda bekleyen semazenin gölgesi.

Gece,
Boğaz’ın ışıltısında
mor bir ipek gibi süzülürken,
minareler göğe şahlanmış ince kandiller...

Ay,
Topkapı’nın gizemli avlularında
kudretli bir hükümdarın
yüzüğü gibi parlıyordu.

Hangi çağın rüyasısın?
Hangi Sultanın yarım kalmış duası,
hangi ozanın sürgün edilmiş kalbi?

Ey İstanbul,
kaç şair diz çöktü kapında?
Kaç cihangir sende faniliği öğrendi?
Kaç âşık
ömürlerini bıraktı
bir bakış uğruna
Kız Kulesi kıyılarına?

Bir medeniyetin yalnız başkenti değil,
yenilmiş imparatorların bile
arkasına dönüp son kez baktığı vedasısın.

Roma’nın küllerinden,
Bizans’ın çanlarından,
Osmanlı’nın gül kokulu avlularından geçip
aynı duyguda yoğrulmuştur.

Burada tarih
Ayasofya kubbesinde asılı kalan
yüzyıllık bir nefes gibi dolaşır.
Nakış nakış işlenmiş taşlarında Bizans,
ezan sesinde Osmanlı,
sokak lambasında ise
eski bir Rum şarkısı yaşar hâlâ.

Antik Roma yolunda yürüyorum,
her adımda bir çağı aşıyorum.
Bu şehirde
zamanın tozuna bulanmış
geçmişin gölgesine sığınmış bir yolcuyum.

Burada zaman bir nehir gibi akmaz.
Kapalıçarşı’da bakır bir saate sıkışır bazen,
bazen bir dervişin eteğinde döner durur,
bazen de Galata’da
yağmurlu bir akşamüstü
sevdiğini bir daha görmek için
duvara yaslanan bir adam olur.

Boğaz’ın mavi damarında atan iki kalp,
Roma’nın eski taşları,
Bizans’ın altın mozaikleriyle
Osmanlı’nın hilalinde eriyip
tek bir alev olan İstanbul...

Doğu’nun sabrıyla Batı’nın ateşini
kendi göğsünde yoğuran ocak.
Ne birini ezdin ne ötekini gölgede bıraktın;
ikisini de kucaklayıp
medeniyetin en parlak şehri oldun.

Her asırda efsanesin;
hem mabed,
hem masal,
hem de
uğruna hâlâ şiir yazılan
şairlerin bitiremediği mısrasın.
Asırlar geçse de dinmeyen bir sadasın.