Kalıplara sığdırılmaya ve ölçülmeye çalışılan büyük bir duyguya karşı sergilenen, o çok asil ve muazzam "sınırsızlık" isyanını hissettim şiirinizde. Metrelerle, renklerle ya da kelimelerle sınırlandırılmak istenen bir sevginin, tüm bu dar ölçü birimlerini elinin tersiyle itip sonsuzluğa kaçması gibi bir özgürlük hali de var... Karşındakinin sığ sorularına verilen o "anlamazsın zaten" cevabı, aslında kibirden değil; kalbinizdeki okyanusu küçük bir bardağa sığdırmaya çalışanlara duyulan bilgece yorgunluktan geliyor gibi. Özellikle "Sokağın tavanı nerede bitiyorsa, ben de orada biterim" imgesi, sevginin sınırını gökyüzünün bile bittiği o en uç noktaya taşıyarak kalbe müthiş bir genişlik hissi bırakıyor. Üstü uçurum, altı mahşer olan bu sürgün yaşamın içinde, bir insana dünyadaki kelimelerle yer biçememek; aşkın aslında anlatılmak için değil, sadece yaşanmak için var olduğunun en dokunaklı itirafı...