5
Yorum
10
Beğeni
5,0
Puan
47
Okunma
Gözlerimin derinliğinde gizli bir sır uyur,
rüzgârın ulaşamadığı, adını bilmediği bir ezgi.
Kendi içimde yankılanır durur o ses,
sessizliğin en kuytu, en ıssız çağlarında.
Yüreğimde eski bir iz taşırım hâlâ,
karanlıkla ahbap olmuş, yalnızlığa alışmış.
Her adımımda gölgem bana eşlik eder,
ne konuşur, ne terk eder; sadece yürür benimle.
Bir çiçek gibi solgunum bu mevsimde,
toprağından ayrılmış, kökleri havada.
Yine de gökyüzüne doğru uzatırım yapraklarımı,
ışığı özleyerek, umudu unutmayarak.
Adım unutuluş olsa da,
Bir yelken gibi açılır içimdeki özlem,
ufka doğru süzülür, dalgalarla yarışarak.
bir denizde kaybolsam da damla damla,
her damla fısıldar zamanın kulağına:
“Ben vardım…
ve hâlâ varım.”
5.0
100% (9)
Şiirin sahibi
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz