3
Yorum
6
Beğeni
5,0
Puan
44
Okunma
Demedim mi yüreğim,
dokunma o közlere?
Önce ışık gibi parlar,
Sonra içten içe söner.
külünü savurur rüzgâr,
geriye sadece bir avuç yalnızlık kalır.
Bastığın toprak ayaklarının altından kayar,
tutunduğun her dal elinde kırılır.
Ne bir dalga seni kıyıya çıkarır,
ne de bir el uzanır o karanlık kuyudan.
Her gece kendi derinliğinde boğulursun,
kendi adınla çağırır, kendi adınla ağlarsın.
Dudakların “neden” derken,
gözlerin hâlâ o ateşe bakar.
Yüreğim…
Bazı ateşler sevilmez,
yalnızca uzaktan izlenir.
Çünkü dokunduğun anda
artık sen değil,
o yangın olur sensin.
Ve bir gün,
ne toprak kalır ayağının altında,
ne dal kalır tutunacak,
sadece dumanı tüten bir harabe kalır
kendi adını taşıyan.
5.0
100% (5)
Şiirin sahibi
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz