Beyazın en kirli tonunda boğulurken bu dilsiz koğuş,
Zihnimin duvarlarına adını kanımla kazıyan bir deliyim.
Dışarıda baharlar açsa ne çıkar, bende mevsim hep kara kış,

Ben senin aşkınla aklını yakmış, o eski evin sahibiyim.
İlaç kokan sabahlarıma senin kokunu sığdırdım gizlice,
Hırçın bir deniz gibi dövüyor kalbimi bu demir kapılar.
Doktorlar "delilik" diyor, ben seni sayıklıyorum her gece,
Bilmiyorlar ki bendeki yaranın merhemi sadece sende var.

Yağmurlar yağsa şimdi, toprak sen kokar mıydı sevgilim?
Sönük lambalar altında gölgemle senin kavganı verdim.
Unuttum kendi ismimi ama tek hecesini silmedim adının,
Ben senin olmadığın her saniye, bin defa daha delirdim.

Ya tam sevecektin bu enkazı ya da hiç ümit vermeyecektin,
Şimdi bu soğuk mermerde sana dair bir yangın büyütürüm içimde,
Sen benim bu dünyada dokunabildiğim tek cennetimdin,
Şimdi bu kör karanlıkta, bu akıl hastanesinde senin hayalinle yürürüm.

Gömleğim beyaz olsa da ruhumdaki matemin rengi hep siyah,
Aklımı sende bıraktım, kalbimi o buz tutmuş duvarda.
Bu mahşer yerinde seni sevmekten gayrı kalmadı günah,
Ölümle yaşam arasında, adınla örülmüş bir odanın içindeyim.

Akıl senin olsun sevgilim ; ben ise beton koğuşta, ellerim kelepçeli,
Ruhumu sana kurban verdim nasılsa,kalbimi ise o dipsiz boşluğa bıraktım,
Senin aşkınla delirmek dururken, akıllı olmak bu dünyada neye yarar sevgilim,söylesene neye yarar.