GİTME İÇİMDE KAL

Gitme içimde kal…
meskûn mahallelerde sus pus hüzünler pusuya yatmış.
Duvarlar bile dinliyor artık suskunluğumuzu,
her köşe başında yarım kalmış bir cümle bekliyor.

Artık yağmur sonrası toprak kokmayacak sevdalar var,
rüzgâr bile utanıyor eski aşkları taşımaktan…

kimse kimse için ölmeyecek mesela,
çünkü ölüm bile yorulmuş bu çağda sevmekten.

Aşk…
süresiz bir sürgünde,
mahkûm edilmiş kendi kalbine.

Ne mektup var artık ne de bekleyen bir kapı,
sadece kapanan zamanların paslı sesi.

Çayın demi vurmayacak artık damağımın tavanına,
sohbetlerimiz yarım,
bakışların eksik,
bir şeyler hep içimizde kalacak söylenemeyen…

belki sadece bir içimlik duman olacağız
sigaranın ucunda titreyen sessiz bir hasret gibi.

Gitme…
sakın içimde kal…

çünkü her adımın bende eksilen bir nefes,
her uzaklaşman içimde usulca büyüyen bir kış.

Kırılgan öpüşler ağırlaşacak şafağın kör yanından,
sanki sabah bile usulca çekiliyor üzerimizden,
sanki ışık bile incitmekten korkuyor yüzümüzü.

Belki de uçurtmanın yırtık kuyruğunda,
bir avuç dua kalacak geriye,
çocukluğumuzun en sessiz yerinde saklı bir umut gibi.

İntihar korkusu sarmadan damarlarımı,
ben içimde bütün vedaları susturdum.

Her kelimem biraz daha geri çekildi,
her satırım biraz daha sustu.

Hadi sevdiğim…
hadi artık…
ama gitme…!

çünkü ben sen giderken bile
seni içimde büyütüyorum.

Belki de son sırımlar,
dökülüyor yanaklarımdan,
belki de içimdeki çocuk ilk kez bu kadar sessiz ağlıyor.

Gözlerimin ferine vurmuş aşk,
bir yangın değil artık…

usulca küle dönen bir kalp.
Gitme içimde kal …
çünkü sen uzaklaştıkça
ben kendime biraz daha yabancıyım,
sana biraz daha çocuk kalıyorum.

Ve bil ki…
bazı gidişler bağırmaz…
sessiz olur…
ama insanın içini en çok o sessizlik parçalar.

Gitme…
çünkü senin gidişin
benim içimde kapanmayan bir kapı gibi kalır…
her rüzgârda yeniden açılır.

Gitme…
çünkü bazı sevgiler yürüyerek değil,
insanın içinde bekleyerek yaşar…

ve bazı bekleyişler,
ömürden bile uzun sürer.!

Emel Abokan
09/05/2026
04:22