Bir sayfa açılır, sessiz ve beyaz,
Adına ömür derler, bazen kış bazen yaz.
Mürekkebin rengi değil, kalemin ruhudur asıl
Bitmeyecek sanılan, bir masaldır bu fasıl.

​Zaman bir kum saati, durmadan akar gider,
Kimi heybe doldurur, kimi sadece seyreder.
Ne çıkar takvimlerden dökülse de bin yaprak,
Sonunda aynı sessizlikle kucaklar bizi toprak.

​Mühim olan değildir kaç yıl nefes aldığın,
Hangi gönülde sönmez bir ışık gibi kaldığın.
Bir masalın boyu değil, bıraktığı o derin iz
Kısa bir cümlede saklıdır koskoca bir deniz

​Varsın kısa sürsün, varsın sonu erken gelsin
Yeter ki içindeki o saklı mana sel gibi aksın
Çünkü hayat dediğin, ne kadar sürdüğü değil
Göğsündeki o boşluğu doldurduğundur asıl meyil

Yollar uzar gider, tozlu ve ince bir hat
Bize emanet edilen tek bir rüyadır hayat
Güneş doğar, batar; mevsimler birbirini kovalar
Kimi boşlukta savrulur, kimi anlamı yakalar

​Asıl hikaye, sararmış takvim yapraklarında değil
Ruhun o sessizce eğildiği gerçeklikte gizil
Gözlerini yumduğunda hatıraların dili ne söyler
İşte odur masalı masal yapan, o yüce değerler

​Kaç nefes sığdırdın ciğerine, sayamazsın asla
Ama kaç yüreğe dokundun, onu ölçemezsin yasla
Bin sene yaşasan ne çıkar, ruhun çorak kaldıysa
Bir anlık sevda yeter, dünya aşkla dolduysa.

​Kimi saraylar kurar, içinde yalnızlık büyütür
Kimi bir kulübede koca bir dünyayı yürütür
Yıldızlara ulaşmak değil gaye, yerdeki karıncayı görmektir
Masalın en güzel yeri, bir yaraya merhem sürmektir

​Bak, gökyüzü her akşam aynı tuvali boyar
İnsan ise her sabah yeni bir hırsla uyanır, doyar
Oysa masalın sonu bellidir, her kahraman uyur
Geriye sadece dilden dile dolaşan bir huzur kalır

​Öyle bir imza at ki, mürekkebi iyilikten olsun
Satır araların merhametle, şefkatle dolsun
Niceleri geçti bu handan, isimleri silindi gitti
Sadece "anlam" ekenlerin hasadı sonsuzlukta bitti.

​Kısalığına hayıflanma şu fani ömrün
Genişliğiyle ölçülür kalbindeki o koca dünün
Bir kelebeğin bir günlük ömründeki o büyük telaş
Bazen asırlık bir çınardan daha fazladır, yavaş yavaş

YEŞİLIRMAK