Duvarda asılı duran o tozlu aynaya iyi bak
O sana gösterecek tüm gerçekleri
Gördüğün o çehre,bir vazgeçişin bakiyesi
Zirveye vardığında rüzgârın fısıltısını duy
"Kimsin"diye soracak sana yolun hikayesi

​Hayata attığın ilk adımda yüklenir sırtına yükün
Önüne çıkan yokuş dikleşir, nefesin daralır
Gururunu uçurumdan aşağı bırakmadan
Hafifleyip de yürümek kimin harcıdır?
Bir parça çocukluğunu bırakırsın dönemeçte
Bir parça masumiyet sızar yaralarından
Kendi ellerinle kazarsın sessizce mezarını
Gömersin korkularını, vazgeçersin rüyalarından

​Yol dediğin, sadece tozlu pabuçlar değil
İçindeki umutlarını da bir bir eksiltecektir.
Dostum dediğin kişiler, yarınlarına göz edip
Senin mutluluk tahtına yerleşecektir
Bazen bir limanı yakarsın sığınmamak için
Bazen en sevdiğin şarkıyı dinlerken susarsın
Varacağın yerin ihtişamı değil mesele
Sen, o menzile neyini feda edip de varacaksın

​​Yolun bittiği yerde durup arkana baktığında
Geride bıraktığın enkazdır aslında kimliğin
Feda etmediklerin, sırtındaki kamburun
Feda ettiklerinse, o sarsılmaz benliğin olacak

​Unutma:
Hiçbir zirve, bıraktıklarından ağır değildir
Sonunda "oldum" dediğin o büyük hakikat
Aslında "nelerden vazgeçtim" dediğin o derin sükunettir


​Çünkü yolun sonunda kim olduğun
Yolda neyi feda ettiğinle mühürlenmiştir
Gözyaşını verir, çelikten bir bakış alırsın
Yumuşak yanlarını feda ettiğin o kış gecesi
Ayazda üşümeyen, mağrur bir taşa dönersin.
Bazen haklılığını bırakırsın yol kenarına
Sırf huzura bir adım daha yaklaşmak uğruna
Çünkü bilirsin; zafer dediğin bazen
Yenilmeyi göze almaktır kendi gururuna

Sırtındaki hırkayı değil, ruhundaki deriyi soyarsın
Eskiye dair ne varsa, bir yabancı gibi bakarsın
"Ben buyum" dediğin o eski duvarlar yıkıldıkca
Enkazın altından gerçek rengini çıkarırsın
Feda ettiğin her yalan, bir muma dönüşür karanlıkta
Seni sen yapan, artık sahip oldukların değil
Yokluğuna alıştığın, boşluğunu sevdiğin vedalardır

Sana ismini sorduklarında artık duraksamazsın
Çünkü sen, geride bıraktığın orman yanarken
Küllerinden sağ çıkan o tek kıvılcımsın
Gidenler yükündü, kalanlar ise özün
Şimdi tekrar aynadaki yabancıya gülümse...
O yüzdeki her çizgi, feda edilmiş bir ömrün
Yeniden doğmuş, yorgun ama mağlup olmayan sözüdür

YEŞİLIRMAK