"İZMİR...
Adını söyleyince bile içim titrer…
Bir şehir değil bu…
Yaralı bir hatıradır…
Ve içinde bir isim saklı…
Cemre…

Cukurdur yolları İzmir’in…
Basarsın… düşmezsin sadece,
Geçmişine gömülürsün!
Her adımda bir anı,
Her taşta yarım kalmış bir “keşke”…
Ve o keşkenin içinde hep aynı isim: Cemre…

Rüzgâr eser geceleri Kordon’da…
Öyle sıradan değil…
İnsanın içini söker alır…
Bir sigara yakarsın…
Dumanı göğe değil...
Cemre’ye karışır…

Hüzündür sevdaları İzmir’in!
Ne gelen kalabilir…
Ne kalan tamam olabilir!
Herkes biraz eksik…
Ama ben…
Cemre’den sonra hep yarım!

Bir vapur kalkar Karşıyaka’dan…
İçinde kavuşamayanlar…
Söyleyemeyenler…
Ve vedasını içine gömenler…
Bir köşede ben…
Bir köşede hâlâ “Cemre” diye susan kalbim…

Denize bakarsın…
Ama aslında ona dalarsın…
Bir şehir düşün…
İnsanı bir isme esir eden…
Cemre’ye…

İzmir…
Ne tam bir sevinçtir…
Ne de alışılmış bir acı!
Bir yanın güneş olur…
Bir yanın hep gece kalır!

Ve ben…
En çok burada anladım...
Sevmek…
Biraz da Cemre diye yanmayı göze almaktır!
Suskun Şair Fazlı Acar