Hayırsız Evlat...!

Bir beşik salladım… geceler boyu…
Uykusuzluğa sarıldım… sen uyu diye…
Ninniler söyledim karanlığa karşı…
Ben sustum… sen büyü diye…

Avuçlarımda büyüttüm bir ömrü…
Adını kalbime kazıdım evlat diye…
Şimdi adımı anmaz olmuşsun…
Ben hâlâ seni çağırırım… “gel” diye…

Sırtımda yıllar… yüreğimde sen…
Bir lokmayı böldüm… yarısı hep sen…
Ben aç kaldım… sen doy diye…
Şimdi doyduğun yerde…yokum öyle mi?..

Kapı önlerinde gözüm yollarda kaldı!
Her ayak sesinde… “geldi” sandım…
Bir selam… bir nefes… bir “baba”…
Çok mu ağırdı diline… söyle!..

Ne eksik bıraktım?..
Sevmedim mi?..
Fazla mı sevdim seni?..

Ah evlat!
Taş olsan çatlar… toprak olsan ağlarsın!
Ben… yaşayan bir mezar oldum…
Senin yokluğunda… her gün gömülürüm…

Bir gün gelirsen…
Kapı yine açık olacak…
Ama bilki…
O kapının ardında…
Eskisi gibi bir yürek…
Olmayacak…

Suskun Şair Fazlı Acar