ÇOCUKLUĞUM...
Çocukluğumu düşünüyorum
Beş yamalı pantolonumu
Ucu yırtık ayakkabımı
Bir öğün aç bir öğün tok uyuduğum
Yağmurlu geceleri hatırlıyorum

Annemi hatırlıyorum…
Gizli gizli içine akıtırdı gözyaşlarını
Sobanın başında ıslanmış umutları kurutur gibi
Ellerimi ısıtırdı elleriyle
Kendisi üşürdü, belli etmezdi

Babamın suskunluğu vardı bir de
Ekmek kavgasına çıkarken kapıdan
Omzunda dünyanın yükü
Gözlerinde yarım kalmış bir hayat
“Adam ol” derdi, sesi titrerdi fark etmeden

Mahalle aralarında büyüdü dizlerimdeki yaralar
Topumuz yoktu, hayallerimiz vardı
Gülüşümüz fakirdi ama içtendi
Bir simidi bölüşmek kardeşlikti
Açlığı bile utanarak yaşardık

Şimdi büyüdüm…
Cebimde para var ama o günler yok
Ne o eski yağmur, ne o eski soba
Ne annemin sakladığı gözyaşı
Ne de içimi ısıtan o yoksul ama temiz umutlar

Çocukluğum…
Sen bende yarım kalmış bir masalsın
Suskun Şair Fazlı Acar