"MEZAR TAŞIMA…

“Bu dünya beni susturdu sandı…
Oysa ben, içimde bin kere haykırdım!
Sessizliğimi korkaklık bildiler…
Oysa ben, çığlıklarımı yüreğime gömdüm!

Kırıldım…
Hem de öyle bir kırıldım ki, sesim bile çıkmadı…
Ezildim…
Üstümden geçenler dönüp bakmadı bile…
Yok sayıldım…
Sanki hiç yaşamamışım gibi silindim hayattan…
Ama…
Ama hiçbir zaman diz çökmedim!

Bir gece vakti öğrendim susmayı…
Karanlık çökerken üstüme,
Yıldızlar bile yüzünü çevirirken benden,
Ben yine de dimdik durdum kendi enkazımda!

İçimde bir çocuk vardı…
Ağladıkça büyüyen…
Sevdikçe eksilen…
Güvendikçe yaralanan…
Onu da gömdüm içimde, kimse bilmeden…

Sustum sandılar…
Oysa ben her gün biraz daha öldüm!
Her sabah, yeni bir yara ile uyandım…
Her akşam, eski acılarımla baş başa kaldım…
Gülüşlerim yalandı belki…
Ama gözyaşlarım hep gerçekti!

Bir ekmek gibi bölündüm hayatın ortasında…
Kimi doymadı, kimi yetinmedi…
Ben hep eksildim, hep yarım kaldım…
Bir ben tamamlayamadım kendimi…

Sevdim…
Karşılık bulmadım…
Güvendim…
Sırtımdan vuruldum…
İnandım…
Yalanlara kurban oldum…
Ama yine de insan kalmayı seçtim!

Şimdi soruyorum size…
Hangi günahımın bedeliydi bu sessizlik?
Hangi suçun cezasıydı bu yalnızlık?
Ben kimi yarım bıraktım da,
Hayat beni bu kadar yarım bıraktı?

Şimdi susuyorsam…
Bu bir vazgeçiş değil!
Bu, içimde kopan fırtınaların ardından gelen enkazdır…
Bu, haykırmaktan yorulmuş bir yüreğin son durağıdır…

Ve eğer bir gün yolunuz düşerse mezarıma…
Başucumda durup da dua etmeyin hemen…
Önce bir düşünün…
Beni bu hale kim getirdi?

Çünkü ben ölmedim sadece…
Ben, yaşarken defalarca gömüldüm!

Şimdi susuyorsam…
Bu benim suskunluğum değil!
Bu… sizin vicdanınızın mezarıdır!”

Suskun Şair Fazlı Acar