CEMRE...

Bu gece yine adınla devrildim masalara,
Kadehler kırık, ben paramparça…
Sensizliğin hesabını soramadım hayata,
Ben sustum… acım konuştu ardım sıra…

Ellerim titriyor, yokluğun kriz gibi,
Bir yudum unutmak istedim, olmadı ki…
Sen başka kollarda gülerken şimdi,
Ben kendi içimde can çekişiyorum sanki…

Cemre… yaktın beni, söndüremedim!
Küllerimden bile seni silemedim!
Sevmek buysa ben ölümü seçtim,
Sen yaşa diye kendimi tükettim!

Aynalar yüzüme sen diye bağırıyor,
Her köşe başı hatıranla dolu…
Kaçtım kendimden, yine sana yakalandım,
Bu nasıl sevda… sonu hep acı dolu…

Bir gün çıkıp da “geri geldim” dersen,
Bu kalp seni yine affeder, bilirim…
Ama ben o gün çoktan bitmiş olurum,
Senin için yaşarken… kendimi sildim…

Adını anmak bile kanatıyor içimi…
Cemre…
Ben seni değil… sensizliği yenemedim…
Suskun Şair Fazlı Acar