Hayata ve insanlara
Hep iyimser bir pencereden baktım;
Her düşene el,
Her üşüyene siper oldum.
Kendi rüzgârımdan eksiltip
Başkalarının yelkenlerini doldurdum,
Onları fırtınalardan korudum.
Ancak bugün anlıyorum ki,
En büyük hatayı
"insan biriktirdiğimi" sanırken yapmışım.
Meğer bazıları,
Kendi ayakları üzerinde
Duracak gücü buldukları an,
İlk önce o gücü borçlu oldukları
Omuzları terk edermiş.
Kendilerine güvendikleri
O zirveye ulaştıklarında,
İlk feda ettikleri,
Onları o zirveye taşıyan eller oluyormuş.
İyiliğin bir "yanlış" olduğunu görmek
Can yakıcı olsa da,
Bugün bu gerçeği tüm çıplaklığıyla anladım:
Vefa,
Sadece asil ruhlarda barınan bir mülktür
Ve herkese emanet edilmez.
"Aslında hep iyimser baktım,
Hep koruyup kolladım.
Ama yanlış yapmışım.
Çünkü insanlar,
Kendilerine güvendikleri bir yere geldikleri anda
İlk seni gözden çıkartıyorlar.
Bunu bugün çok iyi anladım."