Türk halk şiiri ve divan edebiyatı esintilerini taşıyan, derin bir sitem ve kabulleniş temasıyla örülmüş oldukça dokunaklı bir eser.
Şaire, sadece bir ayrılığı değil; bir güvenin yıkılışını ve geç kalınmış pişmanlığın beyhudeliğini ustalıkla işlemiş.

​Şiirin ana ekseni "geç kalmışlık" üzerine kurulu. "Ne fayda" redifiyle her kıtanın sonunda vurulan darbe, gidenin ardından yapılacak hiçbir eylemin, gösterilecek hiçbir üzüntünün artık bir anlam ifade etmediğini vurguluyor.

Umut pazarında sahte falcısın" dizesi, verilen sözlerin ve beklenen yarınların asılsızlığını sert bir teşbihle anlatıyor.

Son kıtalarda tema, beşeri aşktan tasavvufi ve varoluşsal bir boyuta, yani ölüme evriliyor.

Musalla taşı ve namaz imgesi, geri dönüşü olmayan son noktayı simgeliyor.

Bülbül, gülistan, sararan yaprak ve çiçek özü gibi geleneksel motifler kullanılarak duygu yoğunluğu artırılmış.
​
Azrail oturmuş göğsüm düzüne" dizesi, halk edebiyatındaki "ölümle yüzleşme" sahnelerini anımsatan çok güçlü bir görselliğe sahip. Özellikle son kıtadaki sitem, sevgilinin namazda saf tutmasını bile bir teselli olarak görmeyecek kadar kırgın bir ruh halini yansıtıyor.

İNSANI DÜŞÜNCELERE BIRAKAN KALEMİNİ KUTLARIM KALEMDAŞIM