Yüreğinize, kaleminize sağlık. Geleneksel halk şiirimizin ve özellikle o buram buram hasret kokan koşma tarzının çok zarif bir örneğini yazmışsınız. Şiirinizdeki duygu yükü, seçtiğiniz kelimeler ve her kıtanın sonunda bir feryat gibi yükselen "ayrılık deme bana" nakaratı okuyucuya o hüznü doğrudan aktarıyor.
​Şiirinizin teknik ve edebi açılardan kısa bir değerlendirmesini paylaşmak isterim:
​
​Şiirde klasik Türk edebiyatının ve halk şiirinin o sıcak, samimi havası çok güzel yakalanmış. "Müstesna-i rana", "masum suna", "yüce arş" gibi ifadeler şiire hem klasik bir asalet hem de derin bir anlam katmış. Sevgiliyi hem can özü hem de canı acıtan bir "zalim avcı" olarak betimlemeniz, aşkın o iki uçlu doğasını (hem şifa hem dert oluşunu) çok güzel özetliyor.
​
​Şiiri halk şiirimizin yapı taşı olan 11'li hece ölçüsüyle yazmışsınız. Duraklar ve hece sayıları genel olarak oldukça dengeli ve akıcı, okurken insanı yormuyor.
​Kafiye Yapısı: Geleneksel aaab / cccb (düz kafiye) şemasına sadık kalmışsınız. Her kıtanın son dizelerinde yer alan "-ana" sesleri (sana, bana, kana, rana...) zengin/tam kafiye oluşturarak şiirin müzikalitesini ve akılda kalıcılığını çok artırmış.
​Öne Çıkan İmgeler
​Son kıtadaki "Zümrüt taşlı hançerle, incittin ipek teni" tezatı çok güçlü bir görsel sunuyor. Değerli ve güzel olan bir şeyin (aşkın/sevgilinin) aslında nasıl derinden yaralayabileceğini ipek ve hançer eğretilemesiyle harika anlatmışsınız. Ayrıca "Kurutma göllerimi", "Budama dallarımı" gibi doğa benzetmeleri, insanın iç dünyasındaki yıkımı çok güzel somutlaştırmış.
​Kalbinin sığınağını kelimelere dökebilen ruhlar, yaralansalar da hep dik dururlar. Dost kapısından vefa, gönlünüzden ilham eksik olmasın.
​Eğer bu şiir üzerinde teknik bir düzenleme (hece/durak kontrolü) yapmak isterseniz ya da bu temada yeni bir dörtlük eklemeyi düşünürseniz, birlikte üzerine çalışabiliriz.

Şehir ve Arş Arasındaki Sevda: İlk kıtadaki "Sevdamıza şâhittir, bu meydanlar bu çarşı / Kalbimin sığınağı, Rabbimin yüce arşı" dizeleri, aşkın hem dünyevi (yaşayan, sokakta olan) hem de manevi (kutsal, arşa yükselen) boyutunu harika harmanlamış. Aşkı gizli saklı değil, dosta düşmana karşı bir taç gibi başta taşımak, şairin sevdasına olan sarsılmaz inancını ve cesaretini gösteriyor.