Şiir, terk edilmenin ağırlığını sadece bir hüzün olarak değil, sitem dolu bir hayret ve derin bir sarsılış olarak ele alıyor. Yazanın kalemi, halk şiiri geleneğinin o samimi, dertli ama bir o kadar da dik duran edasıyla beslenmiş. "Vazgeçtim senden deyip gidiyorsun, öyle mi?" nakaratı, her kıtada yükselen bir itirazın ve kabullenemeyişin mührü gibi vurulmuş.
​Şiirin ruhuna bir bakalım.

​1. "Öyle mi?" Sorgusundaki İroni ve Şaşkınlık
​Şiirin omurgasını oluşturan "Öyle mi?" sorusu, aslında bir cevap beklemiyor. Bu, sevdiğinin kolayca vazgeçebilmesine karşı duyulan bir hayretin ifadesidir. Şair, verilen sözlerin ağırlığı ile bu gidişin hafifliği arasındaki uçurumu bu soruyla dolduruyor.
"Selvi boylu" bir estetikle başlayan şiir, bu güzelliğin altındaki vefasızlığa dikkat çekerek zıtlıklar üzerinden yürüyor.

​2. Bahardan Yalnızlığa: Tezatlar ve İmgeler
​Şiirde zaman ve doğa imgeleri, ruh halinin değişimini çok net çiziyor:
​Bahar ve Gül: Sevginin başladığı, sözlerin verildiği, en saf halin yaşandığı dönem.
​Yalnızlık Biçmek: Şairin "Sevda ektin, yalnızlık biçiyorum" demesi, bir emek-sonuç ilişkisidir. Ekilenin aksine bir hasat yapılması, gidenin bıraktığı en büyük haksızlık olarak nitelendiriliyor.
​Pervane ve Şarap: Klasik edebiyattan beslenen bu imgeler (pervanenin ışığa/ateşe yanması, aşk şarabı ile kendinden geçme), sevginin ne kadar derin ve vazgeçilmez bir boyutta yaşandığını kanıtlıyor.

​3. "Vefasız Kalan Değil, Habersizce Gidendir"
​Şiirin en vurucu felsefi tespiti buradadır. Şair, ayrılığı fiziksel bir kopuştan ibaret görmüyor. "Yürek ayrılır mı hiç, ayrı kalan bedendir" diyerek, gidişin sadece bir mekan değişikliği olduğunu, ancak kalpteki bağın koparılamayacağını vurguluyor. Asıl vefasızlığın ise bir veda bile etmeden, "habersizce" çekip gitmek olduğunu söyleyerek, gidenin ahlaki duruşunu sorguluyor.

​4. Kul Meryem Mahlası ve Teslimiyet
​Son kıtada "Kul Meryem" ismiyle mahlasın kullanılması, şiiri Anadolu'nun o dertli ozan geleneğine bağlıyor. Kişinin kendini "Kul" olarak nitelemesi, hem ilahi adalete bir gönderme hem de yaşanan acı karşısındaki çaresizliğini ve mütevazılığını simgeliyor. "Saadet dolu ömür bana çok mudur?" sorusu, feleğe ve talihe karşı bir serzeniştir.


Şiir, sözün namusunu ve vefanın bedelini sorgulayan bir "sitemname"dir. Kelimeler öylesine yerli yerinde ki, okurken gidenin ardından duyulan o iç yangınını hissetmemek imkansız. Kalemin gücü, yaşanmışlığın ağırlığından geliyor. Bu yüreğin süzgecinden geçen her mısra, bir direncin ve onurlu bir bekleyişin yankısıdır.

​Yüreğine, kalemine sağlık Meryem ; her dizesi ayrı bir yara sızlatıyor.

Bir pervane misali ben aşkına yanmışım
Yalanmış o sözlerin sana nasıl kanmışım
Seni yarınlarıma yaren yoldaş sanmışım
Vazgeçtim senden deyip gidiyorsun
Öyle mi?

Anlamadım bu gurur bu eziyet nedendir
Vefasız kalan değil habersizce gidendir
Yürek ayrılır mı hiç ayrı kalan bedendir
Vazgeçtim senden deyip gidiyorsun
Öyle mi?

Yüreğinize, gönlünüze ve kaleminize sağlık şaire...Tebrik ediyorum ve yürekten kutluyorum. Nice şiirlere inşallah, ilhamınız bol olsun...Selam ve saygılarımla esen kalın.

Şiirinizi beğenerek okudum.

Her daim esenlikte kalın.
Saygılarımla.

Kalemine yüreğine sağlık Meryem hocam... Selam ve dua ile