Bahar yağmuru
Yağdıkça can veriyor toprağa,
Güller, papatyalar, gelincikler
Tozlarından arınıyor,
Mis gibi umut kokuyor dünya.

Bir yerden bahar yağıyor,
Bir yerden hüzün dinmiyor…
Evlerini yitirmiş insanlar
Sessizliğe sarınmış,
Gözleri göğe emanet.

Mahsun küçük çocuklar
Yağmurla konuşur gibi bakıyor,
Kirpiklerine takılan damlalar
Oyun değil bu kez,
Bir kaybın izini taşıyor.

Toprak uyanıyor yeniden,
Ama bazı kapılar açılmıyor,
Bir zamanlar gülüş dolan evler
Şimdi rüzgâra anlatıyor kendini,
Yokluğun sesi yankılanıyor.

Bahar yine de inatla gelir,
Çatlak duvarlardan sızar gibi,
Bir çiçek büyür enkaz dibinde,
Sessiz ama dirençli,
“Yaşam buradayım” der gibi.

Yağmur yıkar acıyı belki,
Ama silmez hatıraları,
Her damlada bir isim saklı,
Her damlada bir veda,
Her damlada eksik bir nefes.

Ve yine de tutunur insan,
Bir dalın ucundaki tomurcuğa,
Küçük bir gülüşe, bir sıcak ele,
Yıkıntıların arasından
Yeni bir dünya kurar yavaşça.

Bahar yağmuru yağar…
Hem ağlatır hem büyütür içimizi,
Kaybettiklerimiz gökte yıldız olur,
Kalanlar toprağa kök salar,
Hayat, acıyla da olsa filizlenir.

@NURAL BEKTAŞLI