Gözlerim kan çanağı, yaş değil artık irin
İçimde kudurmuş bir öfke diş biliyor hayata
Her gece paramparça, her sabah biraz derin
Bu çürüyen kalbimin çöküşünü görsene

Yırtıldı bütün düşler, lime lime gecemde
Umut dediğin masal, çocukça bir aldanış
Kendi küllerimle boğuldum kendi içimde
Bir insanın kendine kıyışını görsene

Sevda dediklerin hep kirli birer tuzaktı
Sarılırken aslında boğazımı sıktılar
Güvendiğim eller hep sırtımda bir bıçaktı
İhanetin içimde açışını görsene

Artık ne gözyaşı var ne de sızlayan bir his
Taş kesildi yüreğim, merhametim öldürüldü
İçimde kopan şey bir duygu değil, bir kriz
İnsanlığın içimde sökülüşünü görsene

Karanlıkla kardeşim, ışığı boğdum artık
Güneş bile yüzüme doğmaya utanıyor
Her nefes bir işkence, her an biraz daha artık
Yaşamanın içimde bitişini görsene

Ne dua kaldı dilde ne de bir sığınacak yer
Tanrılar bile sustu, yankı bile dönmüyor
Bağırdım boşluğa ben, duvarlar sağır meğer
Sessizliğin içimde çığlığını görsene

Yüzümde tanımadığım bir yabancı dolaşır
Aynalar bile benden gözlerini kaçırır
Geçmiş dediğin enkaz, üstüme çöker taşır
Zamanın beni nasıl yiyişini görsene

Ve artık ne varsa karanlığa gömüldü
Adım bile siliniyor kendi mezar taşımda
Bir zaman insan idim, şimdi yokluk örüldü
Bir ruhun diri diri çürüyüşünü görsene

@NURAL BEKTAŞLI