Dünya yalan dünya talan,
Bize ondan geriye kalan,
Bir avuç yalan bir avuç talan

Bir umut düşer geceye usulca,
Kırık dökük hayallerin omzuna…
Belki sabırdır en ağır yükümüz,
Belki de yolun sonunudur bir kerelik gülüşümüz…

Belki de sustuklarımızdır en çok bağıran,
Geceye karışıp kaybolan yarım kalan …
Her adım biraz daha eksik, biraz daha yaralı,
İçimizde büyür sessizce bitmeyen zaman…

Bir rüzgâr savurur eski izleri sokaklara,
Yorgun kalpler dayanır görünmeyen çilelere…
Ne çok şey biriktirmişiz susarak içimizde,
Ne çok düşü gömmüşüz kimsenin bilmediği
Bizi çırak çıkaran karanlık gecelere…

Ne çok şey sığmış avuçlarımızın içine,
Bir hiç gibi duran ama ağır gelen…
Gülüşler bile ödünç alınmış sanki hayattan,
Geri veremediğimiz bir emanet gibi
Bizden aldıkları bizden geriye kalan…

Biz aynaya bakarız, kendimizi bulamayız,
Zaman mı değişti, biz mi eskidik anlayamayız…
Her cevap biraz daha soru doğurur içimizde,
Susmak büyür, konuşmak yarım kalır dilimizde…

Ve yine de yürürüz, bilmeden nereye,
Bir umut kırıntısı tutunur bileklerimize…
Belki bir gün deriz, belki bir sabah,
İçimizdeki gece çekilir usulca..
Sabaha doğan güneşe…