Gökyüzü kara bulut, yağmur kar olsa ne yazar,
Kaderimiz siyah kalemle yazılmış, defter beyaz olsa ne yazar…
Denizler coşmuş yüreğimde, kalbim dursa ne yazar,
İçimde kopan fırtınayı hangi mevsim susturur, hangi bahar?

Bir yazgı gibi düşmüşsün ömrümün en derinine,
Mürekkebi geceden, kalemi hüzünden bu hikâyenin…
Silmeye kalksam dağılır harfler acının diline,
Her satırında sen, her noktasında eksik bir “ben”…

Dalgalar adını vurur kıyılarıma gece gece,
Ay bile yarım doğar, sensizliğe alışır hece hece…
Yıldızlar küskün şimdi, gökyüzü bile suskun,
Bir sen eksiksin diye evren bile buruk, boynu bükük…

Geceler uzar, zaman diz çöker hatıraların önünde,
Bir nefesin yankısı kalır kalbimin en kör düğümünde…
Yangınlar büyür içimde, ne yağmur söndürür ne kar,
Çünkü en derin yarayı açan sensin, en derin iz sen kadar…

Ne çok sevdik, ne çok sustuk içimize akarak,
Bir ömrü bir bakışa sığdırıp sonra kaybolarak…
Şimdi her şey yerli yerinde ama ben dağınık,
Bir sen yoksun diye dünya bile eksik, hayat bile yarım artık…

Gökyüzü kara bulut, yağmur kar olsa ne yazar,
Kader çoktan yazılmış, silinse de izi kalır…
Denizler diner bir gün, fırtınalar da susar,
Ama sensiz geçen bir ömür… ne yazar, ne yazar…