Kime ne gözlerim ağlıyorsa,
Kime ne yüreğim kanıyorsa,
Kime ne seviyorsam…
Bil ki her biri senin başka bir hâlin,
Birinde hasretin, birinde sitemin,
Birinde içimde sakladığım en derin özlemin…

Gözlerim sana ağlar gecenin en koyu yerinde,
Yüreğim sana kanar, adını andığım her cümlede,
Sevdam sana düşer, rüzgârın yönü gibi çaresizce…
Kime ne diyorum ya…
Aslında hepsi sensin içimde,
Parça parça bölünmüş bir “biz” hikâyesi gibi…

Kime ne canımdan geçiyorsam,
Geceleri gündüz edip divane geziyorsam,
Şarkılar söyleyip avunuyorsam,
Her gün senin yollarını bekliyorsam… kimene bundan?

Kime ne yandığımı saklıyorsam içimde,
Kime ne sustuğumu haykırıyorsam gecelere,
Kime ne bir gülüşüne ömrümü veriyorsam…
Söyle, kimene bundan?

Ben seni sevdim diye mi suçum,
Yoksa sensizliğe boyun eğmeyişim mi?
Yüreğim her gün adını yazıyorsa kanla,
Kime ne bundan, kimene…

Varsın anlamasın dünya halimden,
Varsın duymasın kimse içimde kopan fırtınayı,
Ben seni sen kadar,
Hatta senden bile çok seviyorsam…
Kime ne bundan…

Sokak duvarlarına adını yazıyorsam,
Her gün hayalini görüyorsam,
Boşluklara bakıp gülüyorsam…
Kime ne bundan?

Bir isyan düşüyorsa içime her gece,
Bir umut doğuyorsa sensizliğin ortasında,
Adınla uyanıp, adınla susuyorsam…
Kime ne bundan?

Ben seni kalbimin en kör yerinde saklıyorsam,
Unutmak yerine sana yeniden yanıyorsam,
Bir tek seninle tamam oluyorsam…
Söyle, kime ne bundan…