"SUSKUN ŞAİRİN GÖZYAŞI...

Gece çöktü…kirpiklerime…
Yalnızlık…öyle bir sardı ki…
Kaçacak yerim kalmadı…

Kalem elimde… titriyor…
Yüreğim mi? çoktan dağılmış…
Yazdığım her mısra…
Kan… kokuyor… kan!

Suskunum…
Çünkü…konuşsam ağlarım…
Ağlarsam…dağılırım…
Bir damla düştü kağıda!

Mürekkep değil o!
O… benim içim!
O… benim ömrüm!
O… benim bitmeyen derdim!

Her harfte bir yara var…
Her cümlede… bir mezar…
Ben yazmıyorum…yazamıyorum…
İçimde…çığlık çığlığa ağlayan
bir adam var!

Adını anma bana!
İçim parçalanıyor!
Bir “keşke” var ki içimde…
Öldürmüyor… ama yaşatmıyor…

Gidişin değil…
Dönmeyeceğini bile bile…
Beklemek var ya…
İşte o… adamı çürütür…

Suskunum…
Ama bu suskunluk…öfke değil…
Bu…yenilmiş bir adamın…sessizliği…
Ve…son bir damla daha…

Çünkü bazı acılar…
Bağırılmaz…çağırılmaz…
Sadece…bir adamın gözünden…
Sessizce…akar…

Suskun Şair Fazlı Acar