"HACI BAYRAM VELİ...

Ankara’nın bağrından bir güneş doğdu,
Adı Bayram idi… gönüllerle doldu.
Dünya suskun kaldı, O hakikati duydu,
Bir bakışıyla karanlıklar çözüldü…
Ne saray istedi, ne taht, ne de mal,
Hacı Bayram Veli… gönüllere kuruldu!

Dedi ki: “Kendini bilmeyen, neyi bilir?”
Bir söz söyledi… asırlar hâlâ dirilir.
Ne kitapta yazan, ne dilde gezen,
O’nun ilminde kalpler dirilir…
Bir damla hikmetle yıkar nice dağı,
Onun dergâhında… taş bile secdeye eğilir!

Toprak gibi ol dedi, bastılar geçti,
Gül gibi ol dedi, kopardılar geçti…
Ama O yine sevdi, yine affetti,
Yüreğinde kin değil, rahmet yetişti…
Bir gönül yapmayı Kâbe bildi,
Hacı Bayram yolu… insanla geçti!

Akşemseddin gibi bir güneş yetişti,
Bir mürşidin dizinde cihan değişti…
İstanbul kapıları ilimle açıldı,
Bir nefesle çağların kaderi değişti…
Hoca konuşmadı, kalpler konuştu,
Bir sözle fetih bile gönülden geçti!

Nefsini yenenin sultan olduğunu,
Bir hırka ile dünyayı unuttuğunu…
Geceleri secdede sabah bulduğunu,
Aşkla yananın hiç yorulmadığını…
Sessizliğiyle haykırdı hakikati,
Hacı Bayram Veli… susarak anlattı yolu!

Gel dedi, ama yükünle gelme buraya,
Eğil de öyle gir bu kapıya…
Benlik ile gelen kapıda kalır,
Hiç olan ulaşır hakikata…
Bir lokma, bir nefes, bir de edep yeter,
Hacı Bayram Veli… kalpten kalbe akan dua!

Suskun Şair Fazlı Acar