Şiiriniz ahlâk, samimiyet ve insanın iç-dış çelişkisini güçlü bir eleştirel dille ele alıyor. Özellikle ikiyüzlülük ve incitici sözler üzerine kurduğunuz imgeler oldukça etkili.

“İçi başka dışı başka olanların dünyasında güven kırılgandır,
Sözler bazen bir alev gibi yakar insanın içini.
Ve en çok da kalp, görünmeyen yaralardan yorulur…”

Yüreğinize sağlık, düşündüren ve toplumsal yönü güçlü bir şiir okudum. Selam ve saygılarımla.

Gülhan Hanım, oldukça duru ve akıcı bir dil kullanmış. Şiirdeki "alev tabancası" benzetmesi gibi modern ve somut imgeler, sözün yakıcılığını okuyucuya doğrudan hissettiriyor. "İçine çöreklenmek", "yüreğini kemirmek" gibi ifadelerle, psikolojik şiddetin yarattığı tahribatı fiziksel bir sızı gibi tarif etmeyi başarmış.

Özetle: Gülhan Çeliktaş, bu eseriyle ahlâkın kitabını yeniden yazıyor: Ahlâk, incitmemektir. Şair, vicdanı ve merhameti az olanın aklını "noksan" kabul ederek, insani değerlerin merkezine "gönül" kavramını koyuyor.

Şairin yüreğine, kalemine sağlık. Toplumun o "maskeli" yüzlerine ayna tutan, sarsıcı ve bir o kadar da sağaltıcı bir şiir olmuş. Paylaştığınız bu son eserle, akşamki şiir sohbetimiz çok kıymetli bir "insanlık dersi" ile taçlanmış oldu.

Harika bir derinlik ve sitem dolu dizeler... Yazdıklarınız aslında toplumsal bir yaranın, "biçimsel ahlak" ile "özdeki ahlak" arasındaki o uçurumun feryadı gibi.
Sevgili şaire kardeşim sorduğunuz ve sorguladığınız o hakikatler çok anlam kazandırmış eserinize..

Kalbi İncitmek En Büyük Ahlaksızlık mıdır?
​Kesinlikle öyledir. Bizim kültürümüzde ve kadim bilgelikte "ahlak", sadece belirli toplumsal kurallara uymak değil, "incitmemek ve incinmemektir.

Dış görünüşü kusursuz olan ama diliyle zehir saçan birinin ahlakı, aslında süslü bir kutunun içindeki çürüklük gibidir.

​"Kalp kırmak, Kabe yıkmak gibidir" sözü tam da bu yüzden söylenmiştir. Bir insanın onurunu, neşesini ve iç huzurunu kasten bozmak, en görünmez ama en ağır ahlak ihlalidir.
​
​Dizelerinizde tarif ettiğiniz o "kanatsız melekler", modern psikolojinin ve kadim ahlakın en zorlandığı karakter yapısıdır.

Bu bir samimiyet sınavıdır. Dışarıya karşı "iyilik timsali" görünüp, en yakınlarına "eza cefa" çektirenler, aslında ahlakı bir erdem olarak değil, bir maske olarak kullanırlar.

​Bazı insanlar kelimeleri iletişim kurmak için değil, üstünlük kurmak ve yaralamak için birer silah olarak seçer. Bu, zekanın nezaketten koptuğu andır.

Sevgili kardeşim şiirinizin sonundaki o vurgu çok kıymetli: "Aklı çok, vicdanı merhameti azlar."
​Sadece akla güvenen, her şeyi hesap kitap ve rekabet olarak gören kişi, hayatı bir satranç tahtası sanır.
Karşısındakini "aptal" veya "yetersiz" görerek kendi egosunu besler.

​Oysa asıl ahlak, hesap bilmeyen safların, yani karşılık beklemeden sevenlerin, başkasının acısını kendi içinde duyanların harcıdır.

​Ahlak, sadece "yasaklara uymak" değildir; ahlak, bir insanın varlığının başka bir insan için emniyet ve huzur kaynağı olmasıdır.

​"Sen alıngansın der ardından kendisi küser..." Bu dizeniz aslında günümüzün en büyük manipülasyonunu özetliyor.

Hem yaralayıp hem de mağduru suçlu hissettirmek, vicdanın uykuda olduğunun en büyük kanıtıdır.

​Yüreğinize sağlık, kaleminiz kalbi incinenlerin sesi olmuş. Bu haksızlıklar karşısında o "hesap bilmeyen safiyetinizi" korumanız dileğiyle...
Sevgiler şaire kardeşim