Hasta olsa da bedenim
dertten kavrulsa tenim
herkesin gönlünden gidenim
kırgınım affedemiyorum...

Davranışı değişse bile
gönlümü alsa ha bire
olsa tatlı akan bir dere
yılgınım affedemiyorum...

En ufacık hatamı hoş görmüyorlar
kendileri her fırsatta iğneliyorlar
arkalarını dönünce eğleniyorlar
özür bilmeyenleri affedemiyorum...

Önce yararlar gözümü başımı
sonra silmeden gözyaşımı
zehir edip ekmeğimi aşımı
benle sohbet edenleri affedemiyorum...

Affedin salın bırakın diyorlar
kötülüğü temiz su ile yuyuyorlar
insanı aptal yerine koyuyorlar
dargınım affedemiyorum...

Saygıda kusur etmem kimseye
yüzüne vurmam bir kere bile
durur sözleri en derinimde
küsmem ancak affedemiyorum...

Kendimi kandıramam
hiç bir şeyi unutamam
açtıkları yarayı onduramam
bu yüzden affedemiyorum...

Hesaplaşmak imkansızdır
hakkıma girenler tasasızdır
hakkı bilenler çok azdır
istesem de affedemiyorum...

Beddua etmiyorum
dengeden sapmıyorum
Allah’a havale yapmıyorum
yine de affedemiyorum...

Yalnızca başkalarını değil
kendimi de en başta
yaptığım hataları her yaşta
bir bir hatırlıyor affedemiyorum...

Kinim nefretim yok kimseye
garez barınmıyor kalbimde
lakin değil ki affetmek elimde
ne yazık ki affedemiyorum...

Affetmek Yaradana mahsus
bana hayat boyu dediler sus
beynimi yedi kemirdi bu husus
çabalıyorum ama affedemiyorum...

Açık kalıyor bütün defterler
ses vermiyor yüzünü çevirenler
iyi başlayıp kötülük edenler
maalesef onları affedemiyorum...

Zannediyorlar benim kalbim yok
içinde saplı on binlerce kanlı ok
anladım,yalan dünyada adalet yok
acıdan ölsem de affedemiyorum...

Çiçekler var envai tür koklanacak
bülbüller var şakıyıp duran,dinlenilecek
bir gün benim de bu kalbimin acısı dinecek
ruhumu çiçeksiz bırakanları affedemiyorum bir tek...


Gülhan Çeliktaş