Şiirinizde ayrılığın bıraktığı boşluk çok sade ama etkili bir dille anlatılmış. “Yarım” kelimesinin tekrarları duyguyu derinleştirip şiirin merkez hissini güçlü şekilde kurmuş.

“Bazı gidişler sadece bir insanı değil, bir hayatın akışını da eksiltir…”

Yüreğinize sağlık, sessiz ama derin bir hüzün taşıyan güzel bir eser okudum. Selam ve saygılarımla.

Sevgili Nejat Hoca’mızın kaleminden dökülen bu dizeler, kaybın sadece bir "kişi" eksilmesi değil, aslında bir "dünya" eksilmesi olduğunu çok dokunaklı bir şekilde özetliyor.
Sayın hocam Şiirde en dikkat çeken unsur, "yarım kalmışlık" duygusunun zaman ve mekan algısını nasıl bozduğu ve gidişi sadece fiziksel bir ayrılık olarak değil, doğanın ve zamanın işleyişine bir müdahale olarak betimlemişsin

Yolların kendi kendine susması" ve "rüzgârın boş uğultusu", yalnızlığın insanı nasıl sağır edici bir sessizliğe mahkûm ettiğini gösteriyorsun..

​Sanki hiç yürümemişsin bu topraklarda" dizesi, gidenin bıraktığı boşluğun bazen gerçekliği bile sorgulatacak kadar derin olduğunu hissettiriyor.

Şiirin sonundaki "zaman bile aksıyor" ifadesi çok güçlü.
Zamanın akmaması değil de "yarım yarım akması", yas sürecindeki o bitmek bilmeyen durağanlığı harika tanımlıyorsun

Soyulduğu halde gülen adam hırsızdan bir şey çalmış demektir..." alıntısı, şiirdeki hüzünle çok ilginç bir tezat oluşturuyor.

Şair, bir yandan içindeki büyük soygunun acısını yaşarken, bir yandan da o kederin içinde "kendini soymamaya", yani tamamen yok olmamaya çalışıyor gibi.
​
Senin yokluğun büyüdükçe, ben küçülüyorum içimde" dizesi, melankolinin en saf hali. Nejat Hoca, kelimeleriyle o boşluğu adeta görünür kılmış.

​Bu hüzünlü ama bir o kadar estetik paylaşım için teşekkürler.

Şairin dediği gibi zaman "yarım" aksa da, bu tarz eserler o boşluğu anlamla doldurmaya yardımcı oluyor.

KALEMİNE YÜREĞİNE SAĞLIK