Derindir kuyu, zordur içinden çıkması
Karanlıktır, yoktur ışığı, lambası
Soğuktur, serindir, üşütür yâr.
İçimde Yusuf’tan miras kuyular var.

Zorluklara gereklidir emek ve sabır
Bilirim, her zorluğun bir kolaylığı vardır
Biter karanlıklar, geçer bu korkular
Yusuf’un hikâyesinde kuyu, bir son değildir.

Hayat bir kervandır, ömür bir yol
İnsan bu seferde garip bir yolcu
Ebediyete sürmez bu hapsolmuş halimiz
O kervanın kuyudan çıkardığı Yusuflarız.

Bazıları kötüdür, birinin kuyusunu kazar
Allah’tan korkmaz, hırs uğruna azar
Ama ilahi adalet tüm tuzakları bozar
Doğruyu Yusuf gibi elbet koruyan var.

Güvenme, aldanma her sallanan kovaya
Her kuyuya düşen Yusuf değildir
Bazen insan iğneyle kuyu kazar da
Kuyudaki Yusuf gibi umuda tutunamaz.

İki susuz kuyu bulsak, kana kana içebiliriz
Kaderi kuyu olanın tesellisi sevgidir
Başkaları ne der diye hiç bakmadan
Bu dertli dünyada birbirimizi sevebiliriz.