Bazen hiç ummadığın bir anda karşındadır,
O anda anlarsın; o da senin gibi yaralıdır.
Dünya denilen sürgünde bahtı hep karalıdır;
Sönmüş, fersiz bakan gözleri en büyük kanıtıdır...

Bazen hiç ummadığın bir zamanda yanındadır,
Fark edersin hemen; o da senin gibi kırgındır.
Dünya denilen yalanda çokça kandırılmıştır;
Yanıltmıştır güvendiği ne varsa, dağları karlıdır...

Bazen hiç ummadığın bir yerde karşındadır,
Hissedersin yürekte sızıyı, gönüldeki yangınları.
Üflemek istersin acısına, oyundaki çocuklar gibi;
Ama derindedir nârı; üflemekle sönmez ki...

Bazen hiç ummadığın bir bankta oturur yanında,
Bakarsın; aklına gelir kendi verdiklerin, emeklerin...
İlmek ilmek, zahmetle işlemiş nasırlı ellerinde;
Görürsün o yorgun eli, öpmek istersin hürmetle.

Bazen hiç tanımadığın bir insanın şiirinde,
Gönül mürekkebiyle yazılmış her bir hecede;
Sezersin dizelerin arasındaki o derin boşluktan;
Şairin ne demek istediğini, o gizli kederi veya neşeyi...

Sonra annen ve baban gelir gözünün önüne,
Yaşanmışlıkları, özlemleri dökülür gözlerinden.
Güç aldığın koca çınarın, o en güvenli sığınağın...
Tüm annelere, babalara; o koca yüreklere saygıyla sarılıyorum.