Sevgilim,
Bu satırları sana
demir kapıların soğuğundan yazmıyorum belki,
ama inan
yüreğim en az bir mapus kadar yalnız.
Gece oluyor,
sokaklar susuyor,
ben susamıyorum.
Adını düşünüyorum.
Adını düşünmek
bir memleketi düşünmek gibi,
bir bayrağı,
bir çocuk gülüşünü,
bir sabah ezanını.
Hepsi sen oluyor.
Ellerim boş,
ceplerim delik,
umutlarım biraz yorgun
ama sevgim
hala dimdik ayakta.
Seni sevmek,
ekmeği bölmek gibi değil sadece,
aç kalmayı da göze almak gibi.
Bazen diyorum ki:
“Unut artık.”
Sonra kalbim cevap veriyor:
“Unutmak, vatansız kalmak gibi.”
Ben seni
yaşamak gibi sevdim.
Nefes almak gibi.
Direnmek gibi.
Ölmemek gibi.
Görüyor musun,
dünya kocaman,
ama sensiz
bir hücre kadar dar.
Eğer bir gün gelir de
yolun bana düşmezse,
bil ki ben yine de
aynı yerde bekliyor olacağım.
Bir şiirin ortasında.
Bir hasretin içinde.
Senin adınla.