​
​Bilmiyorum, kime "iyi" dediysek o vurdu semeri,
Kime "zarar gelmez" dediysek, ondan gördük yarayı.
Ben herkesi kendim gibi gördüm, meğer yanlışmış;
İnsan önce kendinde aramalıymış en büyük sarayı.

​Düşene el uzatma çocuk, gerekirse bir tekme de sen vur,
Çünkü ben düştüğümde, uzattığım her el boş kaldı.
Kimse görmedi içimdeki yangını, ne sönmek bildi ne dur,
Hayat benden samimiyetimi, en temiz hislerimi çaldı.

​Unutma çocuk, bu hayatta herkese ederi kadar değer,
Fazlası sadece senin sırtına yeni yükler bindirir.
Eğer eğilecekse başın, sadece hakikat önünde eğilsin,
Yoksa bu vefasızlar seni her fırsatta yerin dibine indirir.

​Ben her düştüğümde, dost bildiklerim sırtımdan vurdu,
Yara bere içinde kaldım, kimse bir merhem sürmedi.
Herkes kendi çıkarının, kendi tahtının peşinde durdu,
Gözümden akan yaşı, benden başka hiç kimse görmedi.

​Hakkını yemeyeyim, zor günümde elimi tutan da oldu,
Ama toplasan on kişiyi geçmez koca bir ömürde.
Gönül bahçeme ektiğim çiçeklerin çoğu erkenden soldu,
Yine de pes etmedim, hüzün sinsice beklese de her virajda.

​Beni bu hale siz getirdiniz, sırtıma hançer saplayanlar!
Artık ne kolay inanırım kimseye, ne de boş yere güvenirim.
Eserinizle övünün; hani o her fırsatta kalbimi dağlayanlar,
Şimdi ben kendi yolumda, kendi kaderimi kendim çizerim.

​Artık az olsun, öz olsun Benim olsun, huzur olsun,
Yarı yolda bırakanlar değil, elimi tutanlar kalsın yanımda.
Umutlarım yeniden yeşersin, hayallerim yerini bulsun,
Pes etmeden savaşacağım, bu inatçı ruh oldukça kanımda.