Hayaller Ölmez

​İçimden söküp atmak kolay sanmıştım,
Yılların sensiz geçen mevsimlerinden sonra
Baharlarım olmadı hiç.
Bunca bekleyişin bir menzili yokmuş, anladım;
Kendi yankımda büyüttüğüm her teselli,
Meğer ruhumun kendine kurduğu bir pusuymuş.
Hayat da yorulurmuş meğer beklediğinde.

​Rüya gibi geçtim zamanın içinden,
Gerçeklere açtım gözümü.
Dokunmak istiyorum artık, kül olmaya razıyım.
Sabahını mavi düşlediğim bir güne dokunmak...
Gecenin gizli kuytularından, düşlerimden sıyrılıp
Prangası kırılmış bir nefes gibi,
Aydınlığa yürümek istedim çaresizlikten.

​Meğer zamanın tozlu rengi sıçramış,
Hayatı renklendirdiğim mavinin üzerine.
Vefasız mevsimler işlenmiş masumiyetin üzerine...
Sığındığım o yegane liman, hırçın dalgaların yüküyle devrildi avuçlarımda,
Dokunduğum her parıltı, günün batımına yenik bir gölgeymiş.
Ellerini unuturum belki,
Mühürlenmiş o sessiz sözleri unutmam.

​Ve şimdi,
Yeniden nöbete bırakıyorum yüreğimi.
Sonu olmayan düşlerin izinde,
Kendi yarattığım o ıssız cennete yürüyorum.
Yüreğimde öldüremediğim geçmişime, hayallerime,
Sana doğru...

​Gerçekler ölür belki,
Hayaller ölmez sevgili...

​Hasan YILDIRIM