SOKAK ŞAİRİ

Cebimde iki aspirin var gazeteye sarılı,
İki çöp kalmış iki öksüz çöp kibritimde,
Avucumda üç yağmur tanesi
Hepsi de kalbinden vurulmuş.
Sokaktayım, sokaklar beynim gibi simsiyah,
Yapayalnız yaralı…
Bu gece ay, elektrik tellerinde boğulmuş.

Karanlıkta sisler dolaşır, ben karanlıkta dolaşırım,
Kimse bilmez, ben o sabıkalı şairim,
Ceketimi bir yarasa gibi usulca geceye asarım.
Varsın ıslanayım, rezilce üşüyeyim kimseler görmesin.
Cinnetimi anlatacağım,
Cinayetimi anlatacağım
Yemin ettim.
Bu sabah kahverengi mahkemelerde adım okunmuş.

Bir infilak gibi sokaklarda duruyorum, yağmurun altında.
Kaybettiğim şiirimi arıyorum kimseler görmesin sakın.
Ayaküstü uzun bir cigara sarıyorum son bir içim.
Karanlıkta bir elif gibi duruyorum, sokağın başında.
Yanağımda izi kalmış dudakların patlamaya hazır mayın.
Gazetede okudum sokağın başında bir şiir başından vurulmuş.

O aradıkları katil benim, ben masum bir katilim,
O şiiri ben vurdum ellerim hiç titremedi.
Nasıl da emindim şüphemden, görmeliydin,
O şiiri ben vurdum ellerim hiç titremedi.
Sokağın başında durmuştum, gözlerin beni görmedi.
Sana bakınca anladım, şiirim ölü bulunmuş.