Sabahın alarmı, ilk kaos sinyali,
Trafikte korna, metro kapıları,
Ekranlar yanıp söner, bildirimler yağar,
Kopamıyoruz, kopamıyoruz bu çarktan.
Toplantıdan toplantıya koşarken,
Kahve bardağı elimizde soğurken,
Saatlet akar, biz akıntıda,
Kopamıyoruz, kopamıyoruz bu girdaptan.

Akşam eve dönerken yorgun adımlar,
Sessizlik bile gürültülü artık.
Kafamızda dönüp duran listeler,
Kopamıyoruz, kopamıyoruz bu döngüden.
Belki bir gün,
Bir nefes kadar uzakta.
Duyabilie, bakabiliriz gökyüzüne.
Ve kopabiliriz kopabilirizvsonunda.

Gece yarısı yatağa uzanırken,
Gözler ravana, düşünceler duvarda.
Yarının endişesi bugünün yorgunluğuna karışır,
Kopamıyoruz, kopamıyoruz uykudan bile.

Ruyalarımız bile görev listesi,
Beynimiz hiç durmaz, hiç susmaz.
Dinlenme diye bir şey kalmadı,
Kopamıyoruz, kopamıyoruz kendimizden.
Hafta sonu gelir, kaos değişir sadece,
Ev işleri, sosyal medya, planlar.
Boşluktan korkarız artık,
Kopamıyoruz, kopamıyoruz boşluktan.

Belki sorun kopamamak değil,
Belki biz bu kaosa alıştık.
Belki sessizlik bizi korkutur,
Kopamıyoruz, çünkü kopmayı unuttuk.
Ama bir an gelir,
Bir kuş sesi, bir çocuk gülüşü.
Bir anlık duraksama,
Ve hatırlarız :
Kopabilirdik, kopabilurdik her zaman.

Sadece bir nefes almak yeterdi,
Sadece bir adım atmak.
Sadece "dur" demek.
Kopabiliriz, kopabiliriz şimdi.
Ama durmakta bir kaos,
Sessizlik te gürültü gibi çarpar kulağa.
Alışmışız koşmaya, kaçmaya,
Kopamıyoruz, çünkü durmayı bilmiyoruz.

Ne zaman son kez baktık gökyüzüne?
Ne zaman son kez hissettik rüzgârı?
Sadece hissettin, düşünmeden, planlamadan,
Kopamıyoruz, kopamıyoruz hissetmekten bile.
Çocukken kolaydı,
Bir kelebek, bir bulut yeterliydi.
Şimdi her şey bir araç bir amaç,
Kopamıyoruz, kopamıyoruz çocukluğumuzdan.

Belki de kaos biz değiliz,
Belki kaos etrafımızda.
Belki biz sadece aynayız,
Kopamıyoruz, çünkü yansıtıyoruz sadece.

Peki ya şimdi?
Bu satırları okurken.
Bu an, bu nefes,
Kopabildik mi?, kopabildik mi bir anlığına?
Belki kopamıyoruz,
Belki kopmaya gerek yok.
Belki kaosun içinde,
Bir sessizlik nokrası bulmak teter.
O nokta nefesimize,
O nokta şu anda.
O nokta her zaman burada.
Kopmaya gerek yok, sadece dönmek yeter.
Eve, kendimize, şimdiye,
Kopamıyoruz değil, dönmüyoruz
Dönebiliriz, dönebiliriz şimdi.