Araf’ta Bir Liman

Fotoğrafını gördüm bugün,
Çok mutlu çıkmışsın, gülümsüyorsun...
Harbiden o kadar mutlu musun?
Yoksa bu da mı bir maske, bir oyun?

Ben ne ileri gidebiliyorum,
Ne geri dönebiliyorum.
Hani o “Araf” dedikleri yer var ya;
Tam ortasında kaldım,
Bir kapı önünde… girsem suç, gitsem ayaz.

Neyi anladım biliyor musun?
Ben senin hayatında hiç olmamışım.
Sen, birilerine kırılıp bana sığınmışsın,
Ben senin limanınmışım… yolun değil.

Önceden olsa kıyameti koparacağım şeylere,
Artık sadece susuyorum.
Çünkü seven insan bilir;
Nerede durması, neyi koruması gerektiğini.
Gözler yanılır bazen…
Ama hisler asla.

Ben sana küsmedim aslında,
İçimde seni bekleyen kalp yoruldu.
Hem özledi, hem kırıldı,
En çok da o derin susmana darıldı.

İster numaramı sil, ister hatıraları,
İstersen hayatına yepyeni birini al…
Ama bil ki;
İttiğin o sevgiye bir daha rastlamayacaksın.

Dilerim,
Seçtiklerin… vazgeçtiklerine değsin.
İyi iş çıkardın gerçekten…
Canımı ne güzel de yaktın.
Şimdi sor kendine:
Bu acı… gerçekten hakkım mıydı?

Dost Kalemi

Bir limandım sana, fırtınanda sığındığın,
Yolun değilmişim, geç fark ettim...
Mutluluk maskenle bugün yine boyandığın,
O sahte bahara, ben kışımı terk ettim.

İttiğin bu sevda, bir daha uğramaz sana,
Canımı yakarken, vicdanın dolsun.
Şimdi bu sessiz gidişim borç kalsın yanına,
Vazgeçtiğin bendim, seçtiğin hayırlı olsun.