Kendime Yemin

Bir imparatorluk kurmadım ben,
Ama yıkılmamayı öğrendim.
Yeri geldi
Kılıçlar kuşandım içimde,
Kimse görmedi savaşlarımı
Ama ben her birinde kendimi korudum.

Yeri geldi
Yelkenleri indirdim,
Fırtınaya değil, güvendiğime teslim oldum.
Gözyaşlarımı saklamadım,
En savunmasız halimle akıttım…
Ama değeri bilinmedi.

İşte orada öğrendim; insan en çok
Yanlış yerde çıplak kalınca üşür.
Ben kimseye yenilmedim aslında,
Sadece yanlış yerde kendimi bıraktım.

Ve en çok da
Kendime kızdım sonra…
Bu kadar güçlü olup
Yanlış bir kalpte zayıf düştüğüm için.

Oysa ben,
Fırtınalara kafa tutmuş biriydim,
Birinin suskunluğunda, paramparça oldum.
Şimdi geriye dönüp baktığımda
En büyük kaybımın
Karşımdaki olmadığını görüyorum.

Ben,
Kendimden eksildiğim yerlerde kaybettim.
Artık ne kılıç taşıyorum elimde
Ne de sığınacak bir liman arıyorum.
Çünkü anladım, en güvenli yer
Kendi içimde kurduğum mesafe.

Ve o mesafe, herkese değil,
Hak etmeyene kapalı.
Bir daha kimseye
Kendimi ispat etmeyeceğim.
Seviyorsam kalırım, yoruluyorsam giderim.
Çünkü kalmak da bir seçim, gitmek de…
Ama kendinden gitmek en büyük kayıp.

Artık ne savaşırım
Ne de teslim olurum.
Sadece dururum…
Ama eskisi gibi değil.
Daha sessiz, daha net,
Daha uzak.

Çünkü ben
Kendimi kaybetmenin bedelini ödedim.
Şimdi kimseye değil, kendime sadığım.
Ve bu kez
Beni ben koruyorum.
Gelmeyen için kapı aralamam,
Kalan için kendimi eksiltmem.

Çünkü ben artık
Birinin ihtiyacı kadar değil,
Kendi değerim kadar varım.
Ve kim neyi kaybettiğini belki bir gün anlar…
Ama ben,
Bir daha aynı yerden kırılmam.