Dinozorların Aşkı

Bu çağ bize göre değil sevgilim…
İnsanlar birbirinin gözlerine bile bakmıyor
Kimse bir kalbin yorgunluğunu duymuyor,
Kimse bir ruhun sessizce yardım çağırdığını anlamıyor.

Ve biz…
Sanki bu çağın içine yanlışlıkla
Bırakılmış iki yalnız ruh gibiyiz.
Sen bir gece ansızın
İçimdeki yalnızlık yüzünden
Kendimi nesli tükenmek üzere olan
Bir dinozor gibi hissediyorum dedin ya…

Ben sustum önce.
Çünkü insan bazen kendi yarasını
Başkasının cümlesinde görür.
Sonra anladım sen de benim gibiydin.
Kalabalıkların içinde unutulmuş,
Sevilmeyi değil anlaşılmayı özleyen,
Sarılınca geçeceğine inanan o eski ruhlardan…

Ve ben gülerek
Demek ki ben de dinozorun dişisiyim dedim.
Ama içimde bir şey titredi o an.
Çünkü ilk defa biri
İçimde yıllardır saklanan yalnızlığa
Kendi yalnızlığıyla dokundu.

Biz sevgilim,
Bu çağın hızına yetişemeyenlerdeniz.
Hâlâ bir mesajın içinde samimiyet arayan,
Bir iyi geceler sözünü kalbine koyup uyuyanlardan…

Bu yüzden tükeniyoruz belki de;
Çünkü herkes geçici şeyleri severken
Biz ömürlük hisler taşıyoruz.

Seninle konuşurken bazen
Kendimi milyonlarca yıl öncesinden kalmış bir canlı gibi hissediyorum.
Kocaman kalbi olan,
Ama yanlış dünyaya düşmüş bir dinozor gibi…

İnsanların taşlaştığı yerde
Hâlâ sevgiye inanıyor olmak yoruyordu beni.
Ama sonra sen çıktın karşıma.

Ve düşünüyorum…
Belki de biz,
Aynı göğe bakıp aynı yalnızlığı hisseden
İki dinozoruz sevgilim.

Belki bu çağda bize yer kalmadı sevgilim…
Biz yine birbirimizin yaralarına yuva olalım.
Çünkü bazı aşklar zamana ait değildir sevgilim;
Bazı aşklar, yeryüzünden silinse bile
Birbirinin kalbinde yaşamaya devam eder.