Kordon’da Bir Sabah

Kordon’da yürüdük el ele saatlerce,
Sabahın serinliğini çektik içimize doya doya.
Denizin kokusu karıştı nefesimize,
Gün yeni başlarken biz çoktan birbirimize kavuşmuştuk.

Bazen güldük çocuklar gibi,
Bazen sustuk, gözlerimiz konuştu yalnızca.
Dalgaların kıyıya vuran sesi eşlik etti bize,
Her adımda biraz daha yakınlaştık birbirimize.

Sıkı sıkıya sarıldık zaman zaman,
Sanki dünya durmuş da sadece biz kalmışız gibi.
Meltem rüzgârı saçlarımızı okşadı usulca,
Ama aramıza girmeye cesaret edemedi.

Çünkü sevgimiz öylesine derindi ki,
Rüzgâr bile kıyamadı bize.
Deniz sessizce izledi hâlimizi,
Gökyüzü mutluluğumuzu maviliğine sakladı.

Sonra karşılıklı içtiğimiz çayın sıcaklığında,
Ömrümüzün geri kalanını konuştuk.
Göğsüne yaslandığım o güzel anlarda,
Birlikte kuracağımız yarınları düşledik.

Yeri geldi çocuklarımızı konuştuk heyecanla,
Henüz doğmamış hayallerimize isimler verdik.
Yeri geldi sadece sen ve ben vardık,
Aynı yolda yürüyen iki gönül gibi.

Ne geçmişin yaraları vardı o sabah,
Ne de hayatın yorgunluğu...
Sadece senin elin elimdeydi,
Ve içimi huzurla dolduran varlığın.

O gün bir daha anladım sevgilim,
Mutluluk büyük şeylerde saklı değilmiş.
Bir sahil boyunca elini tutabilmekte,
Aynı hayalin içinde yürüyebilmekteymiş.

Ve Kordon, o sabah sessizce şahit oldu;
İki insanın birbirini ne kadar çok sevebildiğine...
Deniz, dalgalar, martılar,
meltem ve gökyüzü şahit oldu,
Bir ömre sığacak sevgiyi birkaç saate sığdırışımıza.

Serpil Koçar