Güneş battı
Gün karardı
Karanlık yalnız gökyüzüne değil
İçime çöktü ağır ağır.

Bir şey eksildi benden bu gece
Adını koyamadım yine
Ne zaman arasam kendimi
Hep yarım kaldım bir yerimde.

Yıldızlar bile uzak şimdi
Sanki hepsi sırtını dönmüş
Gökyüzü koca bir boşluk
Ve ben o boşluğa düşmüşüm.

Sokaklar suskun, geceler sağır
Çığlığım çarpar duvarlara
Kırık bir yankı gibi geri döner
Ve batar en derin yarama.

Aynalara baktım uzun uzun
Gözlerimde bir yabancı var
Ne geçmişe ait ne bugüne
Sadece silinmeye yüz tutmuş bir iz kadar.

Dertlerim büyüdü içimde
Sessizce kimse görmeden
Bir yangın gibi sardı her yanımı
Kül oldum kendi içimden.

Kalem elimde ama yazamıyorum
Sözcükler düğümleniyor içimde
Mürekkep değil kuruyan aslında
Umut yavaşça çekiliyor derinde.

Gece uzuyor zaman bükülüyor
Her saniye biraz daha ağır
Nefes almak bile bir yük şimdi
Göğsümde taş kesilmiş bir ağrı var.

Ne bir ses çağırıyor beni
Ne de bir yol görünüyor önümde
Yürüdükçe daha da kayboluyorum
Kendi kurduğum düğümde.

Ve şimdi anlıyorum…
Bazı karanlıklar güneşle dağılmaz
Bazı yaralar zamanla kapanmaz
Bazı geceler vardır ki
İçinde sabah hiç doğmaz...

Hüseyin YANMAZ
24.04.2026