BEN NEDEN GÖREMİYORUM SENİ

Adam der ki,
benim kimseye kapıldığım yok,
ben benim.

Sanki adını taşlara kazımış gibi…

Sanki hiç dağılmamış gibi…

Kadın sorar,
sen sensin de…
ben neden göremiyorum seni.?

Çünkü bazı insanlar,
en çok kendine saklanır,
en çok kendinde kaybolur,
ve en çok “benim” derken
hiç olur.!

Ben seni,
bir yüzün ardında aradım,
bir sesin içinde,
bir suskunluğun en derin yerinde…

Ama sen
hep eksiktin.

Zor oldu yokluğuna alışmak,
Seni şiirlere döktüm.

Her dize kırık,
her satır geceydi.

Ve ben
her kelimede biraz daha
kendimden eksildim.

İçimi kavuran yalnızlığıma iyi bak…!

çünkü bu
senin bıraktığın boşluğun yankısıdır.

Bu senin eserin.

Bir insan
bir başkasında
bu kadar yokluk bırakmayı
nasıl öğrenir…

bilmiyorum.

Uzatmayalım.

Çünkü bazı vedalar
uzadıkça çürür.

İyi geceler.

Ama bil ki,
Ben seni değil…
sende olmayanı özledim...!

Emel Abokan
23/04/2026
00:14

Bu şiir,
iki insan arasındaki bir ayrılıktan çok,
var gibi görünen ama aslında içi boş kalan bir ilişkinin
iç yüzünü anlatıyor.

Adamın “ben benim” diyerek kendine kapanışını,
kadının ise o kapanmışlığın içinde bir “varlık” araması üzerinden ilerliyor.

Ama şiir ilerledikçe şunu gösteriyor,
Bazen mesele birini kaybetmek değildir…!

Hiç gerçekten bulamamış olmaktır.!

Kadın,
sevdiğini sandığı kişiyi değil; onda olması gereken ama hiç olmayan şeyi fark eder.!

Bu yüzden acı,
bir gidişten değil
bir yokluktan doğar.!

Sonunda geriye kalan şey sevgi değil,
“olmayan bir ihtimalin yasıdır.”!